1.275 οδηγώντας ένα σιμκάκι

όλη νύχτα οδηγούσα ένα παλιό σιμκάκι διακοσίων κυβικών σε χρώμα γκριζογάλανο, αυτό το πεθαμενίζον θολό μπασταρδί. Ηξερα πού ήθελα να φτάσω, αλλά όλο το καθυστερούσα κι έπεφτα σε τόπους λασπώδεις γεμάτους γιαπιά με σκουριασμένους σκελετούς παρατημένων κτιρίων με τάση προς το μεγαλεπήβολο, αν ποτέ τελειώναν. Ιθύνοντες υπήρχαν γύρω απο τα γιαπιά, οι οποίοι συζητούσαν μεταξύ τους φωναχτά για τον τρόπο που αυτά θα βλέπανε το φως της μέρας με δόξα και λαμπρότητα, αλλά εργάτες πουθενά. 

Τεσπά, προχωρούσε το σιμκάκι αγκομαχώντας, μέχρι που μπήκε μέσα μια κοπελίτσα που ήθελε να μού δείξει πώς οδηγούν οι καλοί τιμονιέρηδες κι έπιανε σφιχτά το τιμόνι σπρώχνοντάς με να κολλήσω στο δεξί τζάμι και κοντέψαμε να μπατάρουμε λόγω της ευγένειας που με διακρίνει να θέλω να μοιράζομαι δηλαδή και να μη κακοκαρδίζω κανέναν. 

Στο τέλος, την έκανα πέρα και την κατέβασα σπίτι της πολύ ξαφνιασμένη «δεν κατάλαβα πώς φτάσαμε, εγώ θα έκανα το γύρο της Αθήνας, ξέρετε μυστικούς δρόμους» λέγοντάς μου. Μόλις κατέβηκε της είπα «πρώτη φορά σήμερα έπιασα τιμόνι στα χέρια μου», έτσι για να την πικάρω! αποζημειώθηκα για το προηγούμενο παίδεμα με την έκφραση τρόμου, έκπληξης και θαυμασμού που αποτυπώθηκαν ανάμεικτα στο πρόσωπό της. Αμ, έτσι είναι κυρία μου, τι νόμισες; ήρθανε τα άγρια να διώξουνε τα ήμερα; 

Συνήθως με βλέπω πολύ νέα στα όνειρά μου, κάτω από τριάντα, αλλά σήμερα ο ρόλος μου ήταν μια εξαίρεση. Συνεχίστηκε η ονειροπορία βέβαια, μίκρυνα αρκετά, και βρέθηκα σε μια παραλία να λέμε ανέκδοτα σχολιάζοντας την επικαιρότητα, ανέκδοτα τόσο παρανοϊκά κι ακατανόητα, το γλεντάγαμε τρελλά. Πού να φανταζόμασταν τότε ότι η παράνοια θα κυβερνούσε σήμερα κανονικά. 

Ενα όνειρο σε δυο χρόνους, όπου το σήμερα ξεπετιόταν μέσα στο χρόνο του χτες. Αναρωτήθηκα αν θα ήταν δυνατή κάποιου είδους πρόβλεψη για όσα ακολούθησαν με βήμα σημειωτόν: σιγά σιγά κι ανάλαφρα προχώρησε ο χρόνος κι έγινε σήμερα και τώρα κάνει άλματα, βαρέθηκε να περιμένει, ετσι κι αλλιώς θα μας φάει! δεν πεινάει πολύ, από λαιμαργία το κάνει.

22 Μαΐου 2022