1.268 η βία δεν έχει τάξη

είχα μια παιδική φίλη που πραγματοποίησε το όνειρό της να γίνει καθηγήτρια παν/μίου.. δεν είχα παρόμοιο όνειρο, αλλά την καμάρωνα για την επιμέλεια και τον κόπο που είχε καταβάλει για πολλά χρόνια μέχρι να φτάσει αυτό που εκείνη θεωρούσε κορυφή.. παντρεύτηκε τον έρωτά της, συνάδελφο επίσης, γέννησε και δυο παιδάκια, και θά 'λεγε κανείς ότι είναι το ευτυχέστερο πλάσμα στη γη μέχρι που έφτασε μια μέρα στο γραφείο μου.. το κάστρο που είχα χτίσει με κείνη μέσα πυργοδέσποινα κατέρρευσε μεμιάς μετά την απελπισμένη της διήγηση.. ο σύζυγος απεδείχθη τέρας αναλγησίας.. κλπ κλπ.. τι να λέμε τώρα, τα ξέρεις ή τα υποψιάζεσαι.. ήταν σε κακό χάλι μια και βρισκόταν παγιδευμένη στον ακαδημαϊκό χώρο, κοινωνικές συμβάσεις, τυποποιημένες συνθήκες, κλπ.. τα ξέρεις κι αυτά.. της τηλεφώνησα κανα δυο φορές, αλλά έκλεινε το τηλέφωνο βιαστικά με άγχος που ξεχείλιζε το ακουστικό.. κατάλαβα και δεν ξανατηλεφώνησα.. μετά από πολλά χρόνια έλαβα ειδοποίηση για την κηδεία της.. καρκίνος καραμπινάτος την έστειλε στον αγύριστο και τα παιδιά ορφανά.. ο κύριος σύζυγος έβγαλε ένα σπαραξικάρδιο λόγο και ήθελα πολύ να ουρλιάξω και να τον πλακώσω στις φάπες, αλλά αντί γι αυτό έφυγα νυχοπατώντας