κάποτε, ένας φίλος μού είχε πασάρει μια τύπισσα που τον ζάλισε με πεισιθανάτια μαυρίλα, να λέει σε μένα δλδ τον πόνο της να ξεζαλίζεται ο έρμος. Της έλεγα "πάνε κανα ταξιδάκι, να ξελαμπικάρεις, καμμιά εκδρομούλα.." τίποτα εκείνη. Μια νύχτα λοιπόν (νυχτες μου τηλεφώναγε) άρχισε ξανά το ίδιο τροπάρι και της λέω "σε ποιον όροφο μένεις;" στο ισόγειο, απαντάει "α, δεν μας κάνει.. ταράτσα έχει; έχεις το κλειδί;" ναι, μου απαντάει, γιατί; "ε, ανέβα τότε και ρίξε έναν πήδο!" της απαντώ και δεν ξανατηλεφώνησε. Μετά από μερικά χρονάκια, έμαθα ότι πήγε ταξίδι αεροπορικό, γνώρισε ένα πάμπλουτο λιβανεζο, τον παντρεύτηκε, σε λίγους μήνες έμεινε χήρα (πάμπλουτη, εννοείται) και ξέκοψε τις παλιές της παρέες.. Τι νόημα βγαίνει; ότι όλα αλλάζουν σε μια μονάχα στιγμή, η ζωή είναι απρόβλεπτη και ανασφαλής και αυτό είναι το γούστο της._
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου