θυμηθηκα τοτε που ανακοινωθηκε απο το ραδιοφωνο ο θανατος (η εκτελεση δλδ) του Πατρίς Λουμούμπα, που ξέσπασα σε κλάμματα γοερά. Ητανε μεσημέρι κι ετοιμαζόμαστε να καθησουμε στο τραπέζι για φαγητό, "δεν πεινάω", ειπα και πήγα να κλειστώ στο δωμάτιό μου. Κάποια στιγμή, ο πατέρας χτύπησε την πόρτα, μπήκε και μ' αγκάλιασε όπως ήμουν καθιστή στο γραφειάκι μου, απο τους ώμους, "τι γίνεται πατέρα; τι συμβαίνει; γιατί;" ρώτησα. Με έσφιξε πάνω του αμίλητος και τότε κατάλαβα ότι, για μερικά αποτρόπαια πράγματα που γίνονται στον κόσμο, δεν υπάρχουν απαντήσεις ή υπάρχουν απαντήσεις που δεν μπορούν να ειπωθούν με λόγια.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου