η πλατεία τα μεσημέρια βούϊζε απο τις φωνούλες των παιδιών που σχόλαγαν από το σχολείο, μερικές φορές ερχόντουσαν συγκροτήματα και παίζανε τα απογέματα τις μουσικές τους, τα βραδάκια ακουγόταν μουσική από τα μαγαζάκια που την περιτριγύριζαν και, συχνά πυκνά, μετά τα μεσάνυχτα ξέμεναν κάτι αλάνια με κιθάρες που τραγουδούσανε νοσταλγικά. Εδώ και μερικά βράδια, μετά την απαγόρεψη της μουσικής, η πλατεία απλώς βουΐζει. Μουγκρίζει μάλλον, σαν να πονάει αφόρητα.
η ανθρώπινη βουή δεν μοιάζει με ήχο από μελίσσι, ούτε με ήχο ανταριασμένης θάλασσας, είναι σαν ένα υποχθόνιο μουγκρητό που δεν διακρίνεται η πηγή του, κάτι σαν ηφαίστειο που ετοιμάζεται να εκραγεί ή σαν ανοργάνωτο παράπονο, ένα βουβό κλάμμα, μια υποφώσκουσα υστερία, δεν περιέχει οργή ούτε κανενα συναίσθημα, μοιάζει με ακατάπαυστη ομιλία χωρίς λόγια, μια αίσθηση παλαβωμάρας, ένα ακατανόητο "κάτι" που δεν είναι απλό βουητό, είναι μια απειλή που περιέχει το μηδέν και το άπειρο ταυτόχρονα.
______________
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου