Δυστυχώς δε θυμάμαι και πολλά. Θυμάμαι μόνο τη γιαγιά μου τη κοντέσσα που ποτέ της δεν έλεγε κακά λόγια, να μας ξυπνά, εμένα και τη συνομίλικη ξαδερφούλα μου την Ολγα, τραγουδώντας μας:
..και τση Μαρίνας τσ' ήπρεπε
πιτσούνι και ξιφτέρι
και μία πένα ολόχρυση
στο δεξιό τση χέρι!
..και τση Ολγούλας τσ' ήπρεπε
να κοιμηθεί στο μώλο
και το πρωΐ να σηκωθεί
μ' ένα σκατό στον κόλο!
Επειδή όμως η Ολγούλα έβαζε τα κλάμματα, η γιαγιά τό'στριβε κι έβαζε εμένα να κοιμηθώ στο μώλο, οπότε η ξαδερφούλα μου ξεκαρδιζόταν τρισευτυχισμένη! Τότε και'γώ, ακολουθώντας τη γιαγιά, αντί για το δεξί της χέρι έβαζα την πένα στο αριστερό της! Για την ολόχρυση πένα δεν μου κατέβαινε καμιά ιδέα, δεν ταίριαζε στη ρίμα να πω "σιδερένια" ή "σκουριασμένη" μέχρι που βρήκα το "κουζουλή" και ησύχασα.
..και μία πένα κουζουλή
στ' αριστερό τση χέρι!
Βέβαια, το σκατό στον κόλο δεν ισοφαριζόταν με μια πένα όσο κουζουλή και να ήταν, μέχρι που η καημένη η Βιτώρια (η μαγείρισσα) μου εξήγησε ότι το σκατό είναι πολύ εντάξει στον κόλο, εκεί είναι η θέση του, στο βρακί να μην είναι γιατί τότε εξυπονοείται... χέσιμο! Ετσι ηρέμησα και ό,τι και να τραγούδαγε η γιαγιά δεν με πείραζε καθόλου.
--------------------------
ΣΗΜ. αφιερωμένο στη μνήμη της Ολγας μου, που ήμουν απρόσεκτη και την έχασα πριν 7 χρόνια -πώς περνούν τόσο γρήγορα; Θα σε θυμάμαι Ολγάκι, έχεις θέση μοναδικη μέσα στη καρδιά μου.
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου