226. Πράσινο φως για το ΣΚΟΤΑΔΙ

βρίσκονται δίπλα μας και μάλλον είναι περισσότερα.. για τα φρικιά της πραγματικότητας λέω.. για όλους αυτούς τους κυρίους και τις κυρίες που παρουσιάζονται μπροστά μας καλοσιδερωμένοι με καλοχτενισμένα μαλλιά και περιποιημένα νύχια.. φρέσκοι φρέσκοι με ολόφρεσκιες παπαριές αγγλιστί ή γαλλιστί, κάτι σε ξενόγλωσσο πάντως, αμολημένες με ελαφράδα λες και στην κούνια μαθαίναν ξενικά.. με βλέμμα να κοιτάζει νωχελικά και αγελαδινά πέρα και μέσα από τον τοίχο, πάντως όχι, ποτέ, κάτω.. με τσακίσματα στη φωνή να δείχνει ευαίσθητη.. με ρινίσματα σιδήρου στα πλεμόνια αλλά χωρίς βηχαλάκι, μόνο κάτι γκμχ γκμχ ξερά και ξινά, έτσι για απαξίωση των (συν?)ομιλητών.. και όλο «αχ, πάλι αυτό το κινητό!» και «ουφ, βαρέθηκα, θα το κλείσω» αλλά να μη κλείνει το ρημάδι και να επιμένει και «πού είπες να πάμε;» και «αχ, δύσκολο χρυσή μου, δύσκολο, έχω γκαλερί σήμερα» κι όλο να φεύγουν, να φεύγουν.. από τους φίλους -αν είχαν ποτέ- κι από την οικογένεια «αυτή η μαλακισμένη φταίει που άργησα» λένε για τη γυναίκα τους και, αμέσως μετά, «η γλυκειά μου, πώς παιδεύεται, αλλά τι να κάνουμε; κάποιος πρέπει να προσέχει τα παιδιά» κι από τον εαυτό τους φευγάτοι να είναι «πώς ξεχάστηκα; τώρα έπρεπε να βρισκόμουν στη Γλυφάδα χρυσό μου» και οι κυρίες να έχουν δώσει όλες τις οδηγίες για το δείπνο αλλά τελικά η αστεράτη φιλιππινέζα «μου τη σύστησε η σύζυγος του υπουργού, καταλαβαίνεις;» να τοποθετήσει ανάποδα τα μαχαιροπίρουνα και «να μην έχω μούτρα ν' αντικρύσω τον πρέσβη της Ιάβας» π.χ. λες και στο χωριό του τρώγαν με μαχαιροπίρουνο.. και «θα στα πω με λεπτομέρειες από κοντά, έρχεσαι για καφέ να σου δείξω;» και πας και σου δείχνει το νέο απόκτημα, ένα κινέζικο κόλπο για κολπική διέγερση «τύφλα νά'χει η πούτσα του προκομμένου, η Γουέι Λι μου το έμαθε» και μετά το μάθημα απέλυσε την κινεζούλα που της έγλυφε το μουνί «αυτή ήταν η συμφωνία μας από την αρχή, χρυσή μου, γι αυτό ήθελα κινέζα για το σπίτι» αλλά τώρα που βολεύτηκε με το "προϊόν" πήρε μια καρδαμωμένη γεωργιανή «να τινάζει και τα χαλιά, πανάκριβα, μια περιουσία έδωσα για δαύτα».. άσε πια τους κυρίους όταν μένουν μοναχοί τους, να μπουρδολογούν περί ιντερνέτ ανταλλάσσοντας "εμπειρίες" για τα «καλά τσοντάδικα» με «κάτι μουνάκια 12χρονα, άλλο να στο λέω κι άλλο να το βλέπεις φίλε μου» και γίνονται φίλοι κολλητοί ατάκα κιεπιτόπου «να πάμε να γαμήσουμε παιδικά κολαράκια στη Ταϋλάνδη, πήγε και ο Φι και ξανάνιωσε σου λεω ρε μαλάκα» και «ρε πούστη μου, σαν το μουνάκι της μικρής που είχαμε φέρει πρόπερσι από Ταϊβάν, δεύτερο δεν υπάρχει» και «άστα, είχαμε κι εμείς ένα μικρό από Φιλιππίνες, αλλά μας πήρε μάτι η γυναίκα μου και τό'διωξε η καργιόλα» και «εγώ της χάρισα δονητή τα Χριστούγεννα, α, όλα κι όλα, είμαι προοδευτικός άνθρωπος» και άλλα τέτοια και χειρότερα συμβαίνουν γύρω μας και δίπλα μας και οι "αποπάνω", δηλαδή τα "υψηλά ιστάμενα πρόσωπα" και οι "διασημότητες", δίνουν το παράδειγμα -και το πράσινο φως

Φως είπα..? Φως..? μα, αυτό τι είναι αν δεν είναι ΣΚΟΤΑΔΙ..?