228. Μάθημα προς νέους ναυτιλομένους: Η πρώτη μπουκιά

Οταν έμαθα κολύμπι και ξανοιγόμουν στα βαθειά -αχ, πάντα μου άρεσαν αυτά τα βαθειά!- ο πατέρας μου με είχε συμβουλέψει να αφήνω μια πρώτη μπουκιά για τον καρχαρία που μπορεί να εμφανιζόταν κάποια στιγμή στα ξαφνικά. Με το «πρώτη μπουκιά» εννοούσε να (αφήνω να) υπάρχει ένας τουλάχιστον που να κολυμπά πιο βαθειά από μένα, ώστε να προστατευτώ και να προλάβω να απομακρυνθώ και να καλέσω σε βοήθεια αν τυχόν πάρω χαμπάρι την ύπαρξη ενός καρχαρία.
Η ιδέα του καρχαρία με απασχολούσε συχνά, κυρίως τα καλοκαίρια. Διάβαζα κάθε τι σχετικό με καρχαρίες, όχι μόνο ειδήσεις για το πόσοι καρχαρίες εμφανίστηκαν και πού, αλλά και άρθρα σχετικά με την αντιμετώπισή τους. Μέχρι και όνειρα έβλεπα κάτω από την επίδραση των άρθρων αυτών, όπως τότε που διάβασα ότι αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά ένας καρχαρίας με επίθεση, π.χ. με μια μπουνιά στη μύτη!

Ετσι, έβλεπα απανωτά το όνειρο όπου έδινα μπουνιά στη μύτη του φοβερού καρχαρία. Το έβλεπα πολλές φορές συνέχεια και κάθε φορά το βελτίωνα, ώσπου έφτασα στο τέλειο αποτέλεσμα: Μόλις θα καταλάβαινα πως με πλησιάζει καρχαρίας με το φτερό του να γυρίζει γύρω μου, πρώτα πρώτα θα βούταγα μέσα στο νερό, να μη βρίσκομαι στον αφρό όπου θα είχε όλη την άνεση να γυρίσει ανάσκελα και να με καταβροχθίσει, γιατί έτσι τρώει ο καρχαρίας τα θύματά του μια και το άνοιγμα του φοβερού του στόματος βρίσκεται κοντά στην κοιλιά του.
Βουτώντας να τον αντιμετωπίσω στο δικό του περιβάλλον, θα έβγαζα αργά αργά το μαγιό μου και θα το τύλιγα γύρω από το χέρι μου, ώστε, δίνοντάς του τη μπουνιά να έχω μεγαλύτερη επιφάνεια μπουνίσματος! Ε, στο τέλος θά 'τρωγε τη μπουνιά του και μέχρι να συνέλθει από το ξάφνιασμα θα κολυμπούσα ταχύτατα προς την ακτή κι άμα ξαναπλησίαζε, απλά θα επαναλαμβανόταν το ίδιο σκηνικό.
Ευτυχώς δεν χρειάστηκε ίσαμε σήμερα να αντιμετωπίσω καρχαρία στη θάλασσα, αλλά η συμβουλή για την «πρώτη μπουκιά» στάθηκε ωφέλιμη και για την αντιμετώπιση των καρχαριών της στεριάς, καθώς και η μπουνιά στη μύτη. Είναι πολύ σημαντικό να δρα ο αμυνόμενος με επίθεση και μάλιστα τη στιγμή που ο επιτιθέμενος δεν το περιμένει καθόλου επειδή είναι τόσο σίγουρος για τον εαυτό του ώστε να (φτάνει να) υποτιμά όποιον θεωρεί θύμα.