Σάββατο, Νοεμβρίου 25, 2006

185. περί φαντασίας και περιεχομένου


«Μου βγάζεις τον κακό μου εαυτό»

του είπε και του έστειλε ένα πρόστυχο γράμμα.


Η απάντηση δεν άργησε να φτάσει:

«Δε γίνεται να βγάλω από μέσα σου

κάτι που δεν υπάρχει»

της απάντησε και πήγε ήσυχος να κοιμηθεί,

αν και ήξερε καλά πως εκείνη δε θά 'κλεινε μάτι.




Για μέρες είχε σφηνωθεί στο νου της το ερώτημα:
«Είμαι πράγματι κακιά

ή μπορώ να ανιχνεύω την κακία;»


Αμφέβαλλε για τα πάντα ως τότε,

αλλά πρώτη φορά

η αμφιβολία άγγιζε τον ίδιο τον εαυτό της.



«Εχω σκοτώσει τρεις ανθρώπους»

της είχε πει σε ανύποπτο χρόνο.

Μάλλον αυτή η φράση είχε ερεθίσει τη φαντασία της.

Το γράμμα δε γινόταν να το πάρει πίσω.

Αποφάσισε να διακόψει οποιαδήποτε επαφή μαζί του.


4 σχόλια:

Μαύρος Γάτος είπε...

'Κι όλα έγιναν κύμα και άνεμος
απόηχοι των ναυαγών σ'ερημικές παραλίες"

Mh Xeirotera είπε...

Fovame osus anixnevoun tin kakia mesa mu. Otan katrakilo mes stis avissous omos, einai tus monus pu girevo apelpismena. ki' an lipoun (giati sinithos lipoun), vlepo ekstatika tis skies tus, kafromenes stus tesseris tixous :)

Ανώνυμος είπε...

rodia mou, grafeis poli, poli oraia!
mouts
x-amelie

Rodia είπε...

Καλημέρα παιδιά!:-) Καθένας με το μαράζι του Γατούλη μου...

Μηχειρότερα, και μη χειρότερα να λέμε ;-)

Αμελάκι, γράφεις κι εσύ πολύ ωραία! ..και.. τι γίνεται; Ακόμα να στήσεις μπλογκάκιον;
σμουτς!:-)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...