167. περί ενός που υπόγραψε

Είχα γνωρίσει κάποιον που υπόγραψε. Κόντευε να πεθάνει, γι αυτό. Γύρισε το '63 και κανείς δεν του μίλαγε. Στη δικτατορία τον ξαναπιάσαν και τον στείλαν εξορία. Γύρισε πίσω με την αμνηστεία του Παπαδόπουλου. Αρρωστος, είχε τα χάλια του. Γέρος πια. Τότε, του μίλησαν.Στη μεταπολίτευση έβαλε υποψηφιότητα για δήμαρχος και βγήκε με μεγάλη πλειοψηφία. Με το κόμμα. Ξαναεκλέχτηκε δεύτερη τετραετία, χωρίς το κόμμα αυτή τη φορά. Θα έβγαινε και τρίτη, αλλά πέθανε. Ηταν καλός άνθρωπος, πάνω απ' όλα. Είχε ωραίο τρόπο να γελά και να διηγείται ανέκδοτα.Δραστήριος δήμαρχος, ελισσόταν σε όλα τα επίπεδα για το καλό των δημοτών του Δήμου του. Είχε περισσότερους εχθρούς από φίλους, πολλοί τον χλεύαζαν και του πετούσαν στα μούτρα την υπογραφή που είχε βάλει. Παρ' όλ' αυτά, ο κόσμος τον ψήφιζε. Κάπου διάβασα να αναφέρεται σε κάποιο βιβλίο ως δειλός. Ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.