168. ο κύριος Μιχάλης

Ηταν ο καλύτερος φίλος του πατέρα μου. Οι φίλοι του πατέρα μου μετριόντουσαν στα δάχτυλα του ενός χεριού. Μου χάριζε βιβλία για μεγάλους, βιβλία με περιπέτειες, με ποίηση, βιβλία με θεατρικά έργα, βιβλία, βιβλία, βιβλία. Μαζί του πήγα πρώτη φορά στο Θέατρο Τέχνης.

Από την παράσταση ΒΟΪΤΣΕΚ στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν

Δεν μιλούσε πολύ. Σχεδόν καθόλου. Οταν ερχόταν σπίτι μας, καθόταν πλάι στον πατέρα μου και συνομιλούσαν χαμηλόφωνα. Ο πατέρας μου μιλούσε δηλαδή και ο κύριος Μιχάλης κουνούσε το κεφάλι του ή έβγαζε κάποιον αναστεναγμό ή βόγγο.

Είχε μια γυναίκα που δεν τον αγαπούσε και μια κόρη που φόρεσε κόκκινα στην κηδεία του, γιατί ο κύριος Μιχάλης σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Ενα ηλίθιο δυστύχημα, που αν φορούσε ζώνη ασφαλείας θα γλίτωνε τη ζωή του. Σε μια στροφή, στα βουνά της ιδιαίτερης πατρίδας του, το αυτοκίνητο ντεραπάρισε, άνοιξε η πόρτα, και βρέθηκε το κεφάλι του μεταξύ πόρτας και σασί, όλο το βάρος του αυτοκινήτου του έκοψε το σβέρκο. Οχι εντελώς, τσάκισε τη σπονδυλική στήλη και απομόνωσε το νωτιαίο μυελό.

Εζησε δυο τρεις μέρες στο νοσοκομείο, λογαριάζοντας τις δουλειές που είχε να κάνει στο χτηματάκι του. Ο πατέρας μου πλάι του. Συζητούσαν με δυνατή φωνή, όσο γινόταν δυνατή μέσα στο νοσοκομείο. Γελούσαν κιόλας. Ο κύριος Μιχάλης ήταν σίγουρος ότι θα γινόταν καλά, ο πατέρας μου μετρούσε τις στιγμές της ζωής που έμεναν για το φίλο του, τις στιγμές της φιλίας τους. Σημείωνε σχολαστικά σε ένα μπλοκάκι παραγγελίες για φυτά, φυτοφάρμακα, χώμα, λίπασμα και εργαλεία.

Ο κύριος Μιχάλης είχε πολεμήσει κι αυτός στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο και ήταν ανάπηρος επίσης. Η αναπηρία του τον είχε εμποδίσει να πεταχτεί εγκαίρως έξω από το αυτοκίνητο ή να μείνει σταθερός στο κάθισμά του και να μη τραυματιστεί θανάσιμα.

Τον θυμάμαι κάθε χρόνο και ευχαριστώ την ψυχή του για όσα όμορφα μου έμαθε. Ενας άνθρωπος γλυκός και τρυφερός, ένα παληκάρι. Ο κύριος Μιχάλης ήταν δάσκαλος. Ποτέ δεν τον άκουσα να μιλά δυνατά. Θα τον έλεγε άσχημο ένας παρατηρητής άσχετος, ένας παρατηρητής που δεν θα είχε προσέξει το απαλό του βλέμμα, ένα βλέμμα γεμάτο όνειρα και αισιοδοξία, ένα βλέμμα που χάιδευε τη ζωή γύρω του. Ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.