184. Κατερίνες έρχονται και φεύγουν

Παλιά, το όνομα Κατερίνα δεν ήταν συνηθισμένο. Ολο το παράλλαζαν σε Καίτη, Καιτούλα, Κάτια, Κάκια, Κατίνα, Κατινίτσα, κλπ, και τα εξ αυτών υπο-υποκοριστικούλια Νίτσα, Νίνα, Νινέττα, Κατιούσα, κλπ, αν δεν το πήγαιναν προς το Κάθριν και το Κατρίν ή Κατρίνα. Ολο του έτρωγαν κάτι τι κι αν δεν του έτρωγαν το παραμόρφωναν σε Εκατερίνη (με έψιλον στην αρχή) σε σημειώματα για μνημόσυνα και τρισάγια που είχε τύχει να δω.

Το Κατερίνα φοριόταν πολύ στα νησιά, κυρίως στις πάλαι ποτέ ενετοκρατούμενες Κυκλάδες με απόθεμα καθολικών, έτσι γνώρισα την πρώτη μου Κατερίνα πριν πολλά χρόνια. Ηταν ένα πλάσμα γένους θηλυκού, μια γυναίκα εξαιρετικά κοντού αναστήματος με δύναμη μεγάλη, αντιστρόφως ανάλογη με το μπόι της. Εργαζόταν ως παραδουλεύτρα στο σπίτι μας για πολλά χρόνια, ώσπου να πάρει σύνταξη και να πάει στο νησί της.

Την αγαπούσαμε και μας αγαπούσε, ιδίως εμάς τα παιδιά, τον πατέρα τον σεβόταν και ζητούσε συμβουλές και κάποιο μικρό δάνειο αραιά και που για να βολέψει τίποτε έκτακτα έξοδα με τις σπουδές των παιδιών της. Τρία είχε και τα σπούδασε όλα δουλεύοντας αυτό το άχαρο επάγγελμα και μάλιστα σε καλά σπίτια, όχι ό,τι κι ό,τι, και πάντα με το γέλιο στα χείλη και με απονήρευτη ματιά. Αλήθεια, τώρα που το σκέφτομαι, δεν έχω ξαναδεί τόσο απονήρευτη ματιά αν και αρκούντως παιχνιδιάρικη, άστραφτε το βλέμμα της κυρίας Κατερίνας -έτσι την φωνάζαμε, "κυρία Κατερίνα", ούτε κυρά-Κατερίνα ούτε Κατερίνα σκέτο.

Ηταν ικανή για την προσεκτική δουλειά του σιδερώματος, όσο και για το τίναγμα και κουβάλημα των χαλιών, επιδέξια στο καθάρισμα του βύσσινου, αετός στα ψώνια από το μπακάλη, το μανάβη και το χασάπη, δεν τη γελούσε κανείς με τίποτα!

Οταν έφυγε η κυρία Κατερίνα για το νησί της, μας έστειλε μια ανηψιά της με άλλο όνομα να πάρει τη θέση της, η οποία δυστυχώς στάθηκε ανάξια και της έμπιστης θείας της αλλά και του ονόματος που κουβαλούσε -τη λέγαν Σοφία- όνομα και μη χωριό που λέει η παροιμία, μια και κατάφερε να με κατακλέψει μπροστά στα μάτια μου, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία, τώρα γράφω για Κατερίνες.Η άλλη Κυρία Κατερίνα, με κάππα κεφαλαίο και τα δυο, ήταν η Κυρία Κατερίνα Ανδρεάδη, μεγάλη ηθοποιός του θεάτρου, πανέμορφη γυναίκα, ένα αιθέριο πλάσμα και δυναμικό συνάμα, με άφθαστο χιούμορ, μια πηγή γέλιου και χαράς. Με είχε πάρει μαζί της η μάνα μου να δούμε την τελευταία της παράσταση, πριν αποσυρθεί μέσα στη δόξα της, στο θέατρό της το θέατρο "της Κατερίνας", έτσι λεγόταν. Το έργο ήταν "Η Χαρτοπαίχτρα" που παίχτηκε και στο σινεμά με πρωταγωνίστρια τη Ρένα Βλαχοπούλου. Καμία σχέση με το πρωτότυπο παίξιμο που είχα παρακολουθήσει στο θέατρο.

Πολύ καλή ηθοποιός η κυρία Βλαχοπούλου, αλλά ούτε στο μικρό νυχάκι δεν έφτανε την Κυρία Κατερίνα! Η επικοινωνία της με το κοινό που την καταχειροκροτούσε ήταν μοναδική εμπειρία για μένα, όπως μοναδική εμπειρία ήταν όταν την επισκεφτήκαμε στο καμαρίνι της κι εκεί έμαθα πόσο τη λάτρευε ο παπούς μου, ο οποίος της έστελνε λουλούδια σε κάθε πρώτη παράσταση της βδομάδας, και πόσο την είχε πληγώσει ο θάνατός του. Φέρνω στο νου μου την όμορφη ψηλή κυρία με το σκούρο βέλο που είχε έρθει στην κηδεία του και στενοχωριέμαι που δεν έμαθα εγκαίρως για το θάνατό της ώστε να ανταποδώσω την αβρότητα.Μια τρίτη Κατερίνα, γερμανίδα αυτή τη φορά, είναι η Katarina Witt, διάσημη παγοδρόμος. Γεννημένη στο Βερολίνο το 1965, γεμάτη δύναμη όργωνε τις παγοπίστες χορεύοντας και κατακτώντας βραβεία μαζί με το θαυμασμό του κόσμου, μέχρι πριν μια δεκαετία περίπου. Βέβαια, η Katarina Witt βρίσκεται ανάμεσά μας και χαίρεται -ελπίζω για πολλά χρόνια ακόμη, Χρόνια Πολλά Καταρίνα!- το δώρο της ζωής, απλώς έχει φύγει από το προσκήνιο της μεγάλης δημοσιότητας που χαρίζουν οι αθλητικές διοργανώσεις. Κοινό γνώρισμα και των τριών αυτών γυναικών βρίσκω τη δύναμη, το γέλιο, τη χαρά της ζωής, για τούτο σκέφτηκα να τις παρουσιάσω μαζί, αφού όλες μαζί έρχονται ταχτικά στη σκέψη μου.