162. μίλα μου για ξύλο

Μίλα μου για ξύλο,
αυτό που τρως σαν ζητιανεύεις ένα μήλο,
ξύλο που τρως ανελεήτως εδώ κάτου,
μίλα για ξύλο του θανάτου...

Μίλα μου για ξύλο μόνο,
για θλίψη, για θανάτους και για πόνο!

Μίλα μου για ξύλα,
για δακρυγόνα, για γροθιές κι ανατριχίλα,
όταν να ζήσεις προσπαθείς -αλλά του κάκου-
μίλα για ξύλο του θανάτου...

Μίλα μου ξύλο, πες μου,
τι κάνουν οι επτά οι αδελφές μου;

Μίλα μου για ξύλο,
ξύλο που τρως όταν στηρίζεις ένα φίλο,
ξύλο βαρύ σαν το σταυρό του Λασκαράτου,
μίλα για ξύλο του θανάτου...

Μίλα μου για ξύλο πάλι,
κι άμα δε θέλεις να μου λες, χαλάλι!


------------------------
ΣΗΜ. τραγουδιέται στο σκοπό του υπέροχου "μίλα μου για μήλα" του τρομερού Ευγένιου Τριβιζά, που τον θαυμάζω απεριόριστα.