173. περί της κυρίας Αδελαΐδας* και του μετά θάνατον έρωτα

Η κυρία Αδελαΐδα είχε παντρευτεί τον άντρα της από έρωτα. Ζούσαν σε ένα υπέροχο σπίτι κοντά στη θάλασσα, είχαν αποκτήσει δυο υπέροχα παιδιά και, μετά από εικοσιτρία χρόνια γάμου, εξακολουθούσαν να αγαπιούνται και να συμπεριφέρονται μεταξύ τους σαν περιστεράκια.Η κυρία Αδελαΐδα ήταν εξαιρετική μαγείρισσα και ο άντρας της το εκτιμούσε αυτό ιδιαιτέρως. Το στομάχι του ήταν η καλύτερη δίοδος για τον έρωτά του και δεν παρέλειπε να διαλαλεί την αξιοσύνη της γυναίκας του σε αυτό τον τομέα.Οταν έμαθε ότι είχε καρκίνο, η κυρία Αδελαΐδα επισκέφτηκε αμέσως ένα γραφείο συνοικεσίων και διάλεξε μια γυναίκα για τον άντρα της, να την αντικαταστήσει μετά τον -βέβαιο- θάνατό της. Κατόπιν, ανέφερε στην οικογένειά της τα περί ασθενείας, ύστερα ακολούθησε τη θεραπεία που της επέβελλε ο γιατρός.Την γυναίκα που διάλεξε, την προσέλαβε να τη βοηθά κατά τη διάρκεια της αρρώστιας της και την δίδασκε επιμελώς τα μυστικά της κουζίνας της. Ευτυχώς, ήταν καλή μαθήτρια, της άρεσε η μαγειρική. Ενα βράδυ, η κυρία Αδελαΐδα έγραψε τη διαθήκη της και σε μια βδομάδα πέθανε.Ενα απόγευμα, χτυπήσαμε το κουδούνι για να επισκεφτούμε οικογενειακώς την αγαπητή μας οικογένεια. Είχαμε γνωρίσει την κυρία Αδελαΐδα όταν είμασταν κι εμείς κάτοικοι αυτής της περιοχής, αργότερα μετακομίσαμε και χαθήκαμε, όπως συμβαίνει συχνά.Αργούσαν λίγο να μας ανοίξουν και η -πάντα ανυπόμονη- μάνα μου φώναξε μερικές φορές το όνομά της «Αδελαΐδα! Αδελαΐδα!» και άνοιξε την πόρτα του κήπου ο άντρας της κάπως σαν χαζός, έτσι τον είδαν τα παιδικά μου μάτια τουλάχιστον.Αμέσως πήρε παράμερα τον πατέρα μου και κάτι του ψιθύριζε, ενόσω εκείνος προχωρούσε προς το σπίτι ο πατέρας μου κάτι ψιθύρισε στη μάνα μου, εμείς τα παιδιά πήγαμε να κάνουμε κούνια και το μυστικό το μάθαμε στη διαδρομή της επιστροφής.Πως η κυρία Αδελαΐδα είχε πεθάνει και πως, με τη δική της επιθυμία, ο άντρας της είχε παντρευτεί μέσα στο τρίμηνο την κυρία που μας σερβίριζε τις σουμάδες. Δεν ξαναπήγαμε σε εκείνο το σπίτι. Ηταν βαρύ το ξάφνιασμα.Καταλαβαίνω τώρα πόσο εκείνη την εποχή η επικοινωνία ήταν δύσκολη, πόσο συνηθισμένο ήταν τα γεγονότα να αργούν τόσο πολύ να μαθευτούν. Μέσα σε ένα μονάχα χρόνο είχαν συμβεί μια ασθένεια, ένας θάνατος, ένας γάμος, κι εμείς που ζούσαμε μερικές δεκάδες χιλιόμετρα μακριά δεν είχαμε πάρει μυρωδιά.

--------------
*Διαλέγω ένα σπάνιο όνομα, σε αντίθεση με το δικό της που ήταν εντελως κοινό.