1.364 αντιμετωπίζοντας τη βία

πάνε πάρα πολλά χρόνια που επέστρεφα σπίτι ξημερώματα μετά από σκληρή δουλειά στο γραφείο και, κατεβαίνοντας την οδό Ριζάρη, ένοιωσα στο σβέρκο μου μια βαρειάν ανάσα κι έστριψα απότομα να δω το θηρίο, αλλά ήταν τα θηρία τρία και χασκογελούσαν, περιμένοντας να το βάλω στα πόδια για να ορμήξουν -ετσι κατάλαβα δηλαδή- αλλά δεν έτρεξα παρόλο εξαιρετική δρομέας στο κατοστάρι (τότε, παλιά, ήμουν τρίτη στην κατάταξη αλλά δεν συνέχισα στο στίβο) και στεκόμουν απέναντι ήρεμη και μου κατέβηκε η ιδέα να αρχίσω να ψάχνω την τσάντα μου "έχω όπλο" λέγοντας κι αρχινήσαν να ψιλοτρέμουν "σιγά μην έχει όπλο" και "αλλά αν έχει;" μουρμουρίζαν μεταξύ τους για λίγο αποσβολωμένοι και στρίψαν εκείνα τα αληταριά κι έμεινα επιτόπου καρφωμένη μέχρι να σιγουρευτώ πως έφυγαν.

Συνέχισα το δρόμο φαινομενικά ήρεμη, αλλά τρέμοντας απομέσα, μέχρι το σπίτι. Αξέχαστη εμπειρία. Την επομένη, διηγήθηκα τη φάση στους συναδέλφους που ρωτάγαν "κι αν ορμάγανε;" και "πώς μπόρεσες να είναι τόσο ψύχραιμη;" και σκέφτομαι τώρα ότι κάτι λειτούργησε τότε στο μυαλό διαφορετικά, ίσως και να είχα καταφέρει να μπω να διαβάσω τα δικά τους μυαλά, πράγμα που η ηρεμία και η αυτοπειθαρχία διευκολύνουν. Δεν είναι κανόνας αυτό, αλλά μερικές φορές, τα καταφέρνει κανείς.