τέλειωσε το Μουντιάλ, αλλά όλο και κάτι αγώνες συνεχίζουν να τρέχουν, κολύμβηση, στίβος, κλπ, και σκέφτομαι τι μανία είναι αυτή που κρατάει από την αρχαία εποχή, να πολεμάμε οι άνθρωποι με το κορμί μας, να ψάχνουμε τα όριά του κι όλο και παραπέρα να τα πηγαίνουμε, πράγμα που είχε νόημα για τους αρχαίους επειδή τότε οι πόλεμοι γινόντουσαν σώμα με σώμα και μη ξεχνάμε κιόλας ότι παράλληλα υπήρχαν και αγώνες άσκησης του πνεύματος και του μυαλού, υπήρχε το θέατρο, κλπ, πράγματα που φέρναν την κάθαρση στο νου και στις συνειδήσεις των ανθρώπων δηλαδή, και σήμερα διαπιστώνω ότι οι αγώνες (καλύτερα: η υπερπροβολή τους) γίνονται προς ενίσχυση της αποκοίμησης του πνεύματος, πράγμα που έχουν αναλάβει εργολαβία τα ΜΜΕ και οι πιστοί τους δούλοι, και το βρίσκω ανησυχητικό, ιδίως επειδή νοιώθω να λείπει η χαρά από αυτά τα υπερθεάματα -η χαρά του κόσμου που τα παρακολουθεί (ο κόσμος κυρίως τσακώνεται παρακολουθώντας!) λέμε, γιατί οι αστέρες έχουν πολλούς λόγους να χαίρονται και ένας από αυτούς είναι η ιλιγγιώδης άνοδος του κασέ τους και αν ζήσω άλλα είκοσι χρονάκια ίσως να δω κάποιον από αυτούς σε υψηλές κυβερνητικές θέσεις, έτσι που μπερδεύεται παντού ο πολιτικαντισμός (κλπ κλπ, αλλά σταματάω εδώ)
-----------------------------
γράφτηκε 16/7/2018 στο f/b
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου