478. μεταλλική φωνή

η θεία η Αγγελικούλα, η μεγαλύτερη αδερφή του παπού μου, είχε μεταλλική φωνή, όπως λέγαν, και μια κιθάρα κρεμασμένη στον τοίχο της τραπεζαρίας και τραγουδούσε υπέροχα, μόνο που μετά το θάνατο του άντρα της δεν ξανατραγούδησε κι έτσι δεν είχα την ευκαιρία να θαυμάσω το τραγούδι της. Ηταν χαρούμενη γυναίκα που είχε λύσεις για κάθε πρόβλημα κι έζησε πολλά χρόνια υγιέστατη και μέσ' στην τρεχάλα να συμπαρασταθεί και να βοηθήσει κόσμο και κοσμάκη, ένα πλάσμα μαγικό και κοντούτσικο, δωδεκάχρονο κοριτσάκι (θα λέγαμε σήμερα) ανάθρεψε τα υπόλοιπα τέσσερα αδέρφια της που της τ' άφησε η μάνα της η ανδριώτισσα αμανάτι, μόλις εγέννησε το μικρότερο. Ετσι γινόταν παλιά, που δεν υπήρχε κοινωνική πρόνοια κι οι γυναίκες κάνανε πολλά παιδιά και σε κάποια γέννα πεθαίναν, το μεγαλύτερο παιδί (αγόρι-κορίτσι αδιάφορο) αναλάμβανε την οικογένεια: κάτι σαν γερή προπόνηση για το παιχνίδι της ζωής. Τη φωνή της την κληρονόμησε η μεγάλη της η κόρη, που την άκουσα μια φορά στην Κεφαλονιά να τραγουδά μια καντάδα μέσα στη βάρκα που πηγαίναμε Ληξούρι.