447. αντικρύζοντας τη θάλασσα

Κάποτε, παλιά, όταν έκανα συχνά με πούλμαν το δρομολόγιο Αθήνα ~ Θεσσαλονίκη, ένας νεαρός καθόταν δίπλα μου, 19 χρονών όπως μου είπε -οχτώ ώρες περνάνε ζόρικα χωρίς κουβέντα. Μιλούσε με προφορά βαρειά, προσπαθούσα να καταλάβω τα λόγια με δυσκολία, αλλά "έπιανα" το νόημα που ήταν ότι είχε κάποιο μπάρμπα στον Πειραιά που θα τον έμπαζε να δουλέψει σε καράβι, ότι το χωριό του βρισκόταν κάπου ψηλά σε ένα βουνό και ότι δεν είχε δεί ποτέ του τη θάλασσα! Εμεινα κατάπληκτη, τον ρώτησα "δεν την είδες ούτε στη Θεσσαλονίκη;" και μου απάντησε πως δεν πρόλαβε να δει γιατί μπήκε βιαστικά στο λεωφορείο και νύσταζε πολύ, οπότε κοιμήθηκε. Λέγοντας αυτά, το έριξε ξανά στον ύπνο, παρακαλώντας με άμα φανεί θάλασσα να τον ξυπνήσω. Ετσι κι έγινε κι έγινα και'γώ μάρτυρας της μοναδικής στιγμης που ένας άνθρωπος αντικρύζει τη θάλασσα για πρώτη του φορά! Κάτι σαν δέος ανακατεμένο με τρομάρα περισσότερο έδειξε, αποστρέφοντας γρήγορα τη ματιά του -και την πλάτη του- απο τη θέα της. Περιττό να αναφέρω ότι δεν ήξερε κολύμπι. Κατεβήκαμε στο Σταθμό Λαρίσης, με βοήθησε με τις βαλίτσες, εκείνος δεν είχε την παραμικρή αποσκευή, του ευχήθηκα καλά ταξίδια και κουράγιο και να μάθει κολύμπι οπωσδήποτε. Θυμάμαι το παράξενο βλέμμα του: περισσότερο σε βλέμμα απόγνωσης έφερνε.