156. Δύο πεντάρια κολλητά κάνουν πενήντα πέντε

Απ' το παράθυρο έβλεπε τη Ζωή να περνά.

Μια θολή φιγούρα στα μωβ.

Κάπου κάπου άφηνε την πόρτα μισάνοιχτη.

Εκείνη προσπέρναγε,
αφήνοντας μια μουτζούρα στον τοίχο.

Πόσο θάθελε νά 'χε θαλασσοπνιγεί για χάρη της!

Αντί γι αυτό, κατάφερε να πνίγεται σε μια γουλιά νερό,
και τώρα κοντεύει να πιάσει πάτο.

Οταν του δείχναν το φεγγάρι, εκείνος κοίταζε το δάχτυλο.

Η Ζωή αγναντεύει μακριά τα νέα θύματά της.

πενήντα πέντε αστραπές υπήρξε η ζωή του
τη σβήνει με ένα φύσημα
κάθεται στο τραπέζι
αυτός να κλαίει για τη Ζωή
κι εκείνη να τον παίζει

-----------------------
Μόλις επέστρεψα από τα γενέθλια φίλου, αμετανόητου καλοπερασάκια. Τώρα, βρίσκεται με μοναδική παρέα τις αρρώστιες του, σε κατάσταση αδυναμίας. Ενδιαφέρεται για τα μικρά καθημερινά και τίποτε παραπάνω. Δεν αναπολεί, αρνείται το παρελθόν. Του αρκεί να σκέφτεται και να ελπίζει σε μια επιπλέον μέρα ζωής. Γιατί άραγε να παραιτείται έτσι εύκολα ο άνθρωπος; Ημουν η μοναδική επισκέπτρια. Μιλήσαμε για τα φάρμακά του και την νέα θεραπευτική αγωγή που ακολουθεί. Υποσχέθηκα να ψάξω σχετικά στο διαδίκτυο. Του χάρισα ένα βιβλίο Τέχνης. Χάρηκε πολύ και το έδειξε με τον τρόπο του: Μου παραχώρησε την καλή του πολυθρόνα!