144. η φωτογραφία

Ο επαγγελματίας φωτογράφος, πασίγνωστος στην πόλη, με πλούσιο αρχείο από πολιτικές συγκεντρώσεις και φωτογραφίες ταυτότητας φοιτητών, εκτός από τις φωτογραφίες γάμων και βαπτίσεων που του έδιναν ψωμάκι ενώ οι άλλες αποτελούσαν το χόμπυ του και λίγο αργότερα του έδωσαν μπόλικο παντεσπάνι μέσω της αναβάθμισής του σε φωτορεπόρτερ, πηγαίνει να φωτογραφίσει τη συγκέντρωση εναντίον του πολέμου στο Βιετ Ναμ.

Ανακατεύεται με το πλήθος των συγκεντρωμένων φοιτητών και τραβά στα ίσια τις παρέες που, με βλέμματα απόγνωσης και οργής, παρακολουθούν τους ομιλητές. Επιμένει να φωτογραφίζει νεαρούς ως επί το πλείστον και ιδίως κοπελίτσες που κρυβονται πίσω από ψηλές πλάτες. Οταν η συγκέντρωση είναι στο φόρτε της και η πλατεία μοιάζει ολόκληρη με ένα ζωντανό οργανισμό, τόσο πάθος υπάρχει, στρέφεται προς μια μικρή που ζητά απεγνωσμένα τσιγάρο, πιστεύοντας ότι αυτό θα ανακουφίσει την πίεση που νοιώθει να συνθλίβει το μυαλό της. Ανάβει το τσιγάρο που της προσφέρθηκε, ξεχνώντας να προφυλαχτεί από το μαύρο κουτί που προτείνει απειλητικά ο φωτογράφος. Ακούγεται ένα κλικ! και η κοπέλα ορμάει πάνω στο φωτογράφο. Εκείνος το βάζει στα πόδια, καβαλά τη μηχανή του και εξαφανίζεται.

Η κοπέλα βάζει τα κλάμματα και φεύγει από τη συγκέντρωση. Είναι σημαντικότερο γι αυτήν, αυτή τη στιγμή, η φωτογραφία της και η πιθανότητα να εμφανιστεί σε μια εφημερίδα παρά η κατάπαυση πυρός στο Βιετ Ναμ. Μαζί με άλλους συμφοιτητές, κατευθύνεται προς το κέντρο της πόλης όπου βρίσκεται το κατάστημα του φωτογράφου. "Κλειστόν" γράφει το ταμπελάκι στην πόρτα, όλοι ξέρουνε όμως ότι αυτός βρίσκεται μέσα και εμφανίζει τα ασπρόμαυρα φιλμς.

Οι φοιτητές αποφασίζουν να κρατάνε τσίλιες έξω από το μαγαζί για να τον πετύχουν, να προστατέψουν την κοπέλα από την οργή των δικών της. Σε περίπτωση που η φωτογραφία της βγει στον τύπο, η οικογένειά της είναι ικανή να τη μαζέψει στο σπίτι και πάνε τα όνειρα για σπουδές και απεξάρτηση από την αυστηρότητα του πατέρα, που θα καταλάβει ότι το κοριτσάκι του μεγάλωσε και καπνίζει κιόλας. Ο φωτογράφος όμως δεν εμφανίζεται.

Το επόμενο πρωΐ, η εφημερίδα κυκλοφορεί με φάτσα κάρτα το πρόσωπο της "ανήθικης" φοιτήτριας που καπνίζει. Η αλήθεια είναι ότι το ενσταντανέ είναι εκπληκτικό. Πώς κατάφερε και την έπιασε ακριβώς τη στιγμή που ρουφάει άπληστα το τσιγάρο για ν' ανάψει; Ο τίτλος του άρθρου γράφει "ΙΔΟΥ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΕΝΑΝΤΙΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ" κι από κάτω μια σειρά προσωπάκια νεανικά μ' ένα τσιγάρο στα χείλη και υπότιτλο "οι φοιτητές καπνίζουν το Βιετ Ναμ". Σεισμός στη σχολή. Επιστρατεύονται φίλες και φίλοι των φοιτητών αυτών, καθώς και οικογενειακοί φίλοι των γονιών τους, ώστε να απομυθοποιηθεί το άρθρο, μαζί με τον αρθρογράφο, το φωτογράφο και τις φωτογραφίες φυσικά. Τα νεαρά παιδιά τη γλιτώνουν.

Μετά από μερικά χρόνια, ορισμένοι από τους φωτογραφημένους φοιτητές χρησιμοποίησαν αυτές ακριβώς τις φωτογραφίες για να γίνουν "παράγοντες" της δημόσιας ζωής και να κατακτήσουν αξιώματα. Ο φωτογράφος απεβίωσε και το πλούσιο αρχείο του χάθηκε. Κρίμα, γιατί ήταν ένα σημαντικότατο αρχείο όπου αποτυπωνόταν μια ολόκληρη εποχή. Φαίνεται όμως πως ανάμεσα στις φωτογραφίες υπήρχαν μερικές ακατάλληλες, όχι για ανηλίκους αλλά για δημοκράτες.

-----------
ΣΗΜ. Τότε ΔΕΝ κάπνιζα, άρχισα σχεδόν 10 χρόνια αργότερα.