155. όταν ο κ. Χούμπερτ γνώρισε καλά τον εαυτό του

Κάποτε, ο κ. Χούμπερτ αποφάσισε να βρει ποιος είναι και μίκρυνε τον εαυτό του τόσο πολύ, που κατάφερε να τον καταπιεί και να τον ταξιδέψει μέσα στο σώμα του. Πρώτα επισκέφτηκε το μυαλό, όπου βρήκε τρία πουλάκια να κάθονται. Γάργαρα νερά κυλούσαν, όλα ένα γύρω ήταν γαλάζια και το μυαλό του έκανε νάζια. Αυτό το λένε φαντασία οι απέξω. Σιγά σιγά, άρχισε να κατεβαίνει προς τα κάτω. Με κινήσεις σαν της σβούρας ή όπως ο σκιέρ στο σλάλομ, πέρασε από μάτια, μύτη κι αυτιά, πολύ βιαστικά, αλλά όχι και τόσο, ώστε να προλάβει να διαπιστώσει ότι όλα δούλευαν ρολόι. Η μύτη του μονάχα δεν τον πήρε μυρωδιά, αν και φορούσε τα παλιά του τα παπούτσια. Κάτι πρέπει να κάνει με την όσφρησή του ή μήπως είναι καλύτερα να την αφήσει ήσυχη; Η πόλη του δεν είναι και πολύ καθαρή και τον συμφέρει να γλιτώνει λίγη βρωμιά.Το λαρύγγι τον κατέβασε πολύ βιαστικά, σαν τσουλήθρα, στα πνευμόνια που σφυρίζανε λίγο και τον παρακάλεσαν να υποσχεθεί πως θα κόψει το κάπνισμα, πράγμα που έκανε με προθυμία, δεδομένου ότι μια υπόσχεση παραπάνω δεν βλάπτει. Αλλωστε, στον ίδιο τον εαυτό του την έδινε, ποιος ο λόγος να την κρατήσει; Μπήκε λοιπόν βιαστικά στο κυκλοφορικό μέσα από μια αρτηρία, την Αορτή. Η αορτή τον εκτόξευσε με φόρα σε όλα τα μέλη του σώματος. Μύες, νεύρα, κόκκαλα, τα είδε όλα και τα βρήκε σε καλή κατάσταση, όπως -ας πούμε- φαίνεται η Γη σαν Υπέρλαμπρο Αστρο από ένα διαστημόπλοιο. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα έκανε το γύρο του Χούμπερτ. Ζαλίστηκε κάπως, ήταν λίγο μεγάλος για παιχνίδια του λούνα παρκ.Ετσι, μόλις έφτασε στο σημείο εκκίνησης, ανέβηκε προς τα πάνω και διάλεξε νέα πορεία, μπαίνοντας στον οισοφάγο αυτή τη φορά. Κατηφορική κι αυτή η οδός αλλά ανώμαλη, σκέτα κατσάβραχα. Είχε την ευκαιρία να απολαύσει τη διαδρομή, και, τυλιγμένος σε ζεστά μαλακά στρωματάκια έφτασε στο στομάχι. Μπλουμ! έπεσε σε μια τεράστια κινούμενη πισίνα - ζακούζι, γεμάτη καυστικά υγρά.Καιγόταν, τσουρουφλιζόταν, και, κολυμπώντας γρήγορα, κατάφερε να περάσει από μια σχισμή σε ένα πολύ μακρύ χνουδωτό τούνελ, του οποίου τα τοιχώματα τον έσπρωχναν προς τα έξω, οπότε έπαψε να κολυμπά. Εντελώς ξεκούραστα έφτασε στην άκρη του τούνελ, που είχε στο μεταξύ φαρδύνει αρκετά, και είδε φως. Μαζί με το φως όμως είδε και τη λεκάνη του καμπινέ. Αν είναι δυνατόν! Γνωρίστηκε τόσο καλά με τον εαυτό του, που κατάφερε να τον χέσει!