συνάντησα σήμερα έναν φίλο από τα παλιά, τα είχε καταφέρει μια χαρά στη ζωή του, απόχτησε πολλά (έως πάάάρα πολλά) και τώρα, με παιδιά σε ηλικία σπουδών, βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Η οικογένεια ζει με τον (ελάχιστο) μισθό της γυναίκας του και το φέρει βαρέως. Δεν ήξερα τι να του πω, πέρα απο δικά μου παραδείγματα σκαμπανεβασμάτων και "δεν καταλαβαίνω, το μυαλό μου λειτουργεί διαφορετικά, είμαι απελπισμένος" μου είπε, αλλά θέλω να φαντάζομαι ότι θα συνεχίσει να παλεύει. Το καλό είναι ότι (αυτός ο περήφανος και τρε κομ-ιλ-φω) άρχισε να αυτοσαρκάζεται: "πώς τα πας;" ρώτησα. "γκρεμιζόμαστε με χάρη" απάντησε. Ιδομεν.
_____________________
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου