στην Α' Γυμνασίου (Γ' τη λέγανε τότε) είχαμε έναν γέρο καθηγητή μαθηματικών από το Γύθειο, που ανάμεσα στις εξισώσεις μας διηγόταν ιστορίες από την ιδιαίτερη πατρίδα του, αλλά τα περισσότερα κορίτσια παπαρδελίζανε κατά τη διάρκεια του μαθήματος (μια οχλαγωγία απίστευτη!) τον κοροϊδεύαν και βγάζανε τη γλώσσα τους επιστρέφοντας στο θρανίο μετά την εξέτασή τους στον πίνακα, πράγμα που έκανα και'γώ αλλά για μια και μοναδική φορά. Μόλις χτύπησε το κουδούνι για διάλειμμα εκείνη τη μέρα, την ώρα που έβγαινα, με κάλεσε στην έδρα και μου είπε με σοβαρότητα (αλλά συνάμα και τρυφερά) "πιστεύω σε σένα, φαίνεσαι καλό παιδί" κι από τότε, όχι μονάχα πρόσεχα στο μάθημα κι αγάπησα τα μαθηματικά, αλλά επηρέασα κι άλλες συμμαθήτριες για την αξία του μαθήματος και του καθηγητή, ότι είναι καλός και ξέρει τι λέει κι ενδιαφερεται να μάθουμε.
Στην επόμενη τάξη άλλαξα σχολείο και ο καθηγητής μαθηματικών ήταν επίσης γέρος, αλλά εσχατόγηρος που λένε. Ενας σιχαμένος άνθρωπος.
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου