Brahms, Bruckner και Mahler ακούγαμε στο φουλ επί χούντας και στενάζαν τα σκαλάκια της Λουκιανού, όπου καθόταν (στο πεζούλι, φρουρούμενος από "προσωπικό" χωροφύλακα) ο Π. Κανελλόπουλος, που με κοίταζε με πονεμένο βλέμμα να τα ανεβοκατεβαίνω πηδηχτά και, φυσικά, τον κοίταζα επίσης, κάπως μπερδεμένη μέσα μου, γιατί θυμόμουν πολύ καλά αυτό που γράφαν τα χαρτάκια με τα οποία πλημμυρίζαν προχουντικώς οι δρόμοι κατά δική του εντολή: "αυτή η δραχμή είναι δική σου, μην αφήσεις τον Παπανδρέου να στην πάρει" και μπορεί να μη την πήρε αυτή τη δραχμή κανείς, αλλά πήρε ολόκληρη η Ελλάδα κάτι που δεν γράφεται εδωπέρα.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου