513. το αρνάκι του Πάσχα

..πολύ μικρή, πριν ακόμα πάω σχολείο, στο χωριό είδα τον παπού να σφάζει το αρνάκι που περιποιόταν με αγάπη τον προηγούμενο καιρό και, με αγάπη επίσης, του αγκάλιασε το λαιμό και του βύθισε τον κοφτερό του σουγιά.. ήταν πάντα κοφτερός ο σουγιάς του παπού μου, και με τον ίδιο σουγιά έκοβε ψωμί και ό,τι δήποτε χρειαζόταν να κοπεί.. Είχα παρακολουθήσει προσεχτικά ολόκληρη τη διαδικασία μετά τη σφαγή, το φούσκωμα του δέρματος και το γδάρσιμο, μέχρι το σούβλισμα και το πόστιασμα κατακορύφως να στραγγίσει. Κατόπιν, το πλύσιμο των εντοσθίων για τη μαγειρίτσα και το κοκορέτσι, την ειδική προσοχή που πρέπει να δίνεται στα έντερα, πολλά νερά και λεμόνι, τα λαχανικά που βάζουμε στη μαγειρίτσα, όλα, όλα! Υστερα, βοήθησα τον πατέρα μου να κόψει τα κομμάτια για το κοκορέτσι, κρατώντας τη μια πλευρά σταθερή. Αργότερα, με πήρε η γιαγιά μου να μου δείξει το τομάρι του αρνιού που μούσκευε σε μια μεγάλη λεκάνη και "είδες; θα καθαρίσ' καλά και μετά θα στ' στείλ'μι να τό'χ'ς ν' ακουμπάς τα ποδαράκια σ' να μη κρυώνουν το χ'μώνα" μου είπε. Είχα κι άλλα παρόμοια τομαράκια και κατάλαβα τί μου έλεγε. Εκείνο το Πάσχα το θυμάμαι πάρα πολύ καλά, ήταν μια από τις σημαντικές στιγμές στη ζωή μου γιατί έμαθα και κατάλαβα πολλά πράγματα. Στην αρχή, η θεια μου δεν ήθελε να μ' αφήσει να ιδώ, "θα τ' αφήκ'ς του κουρίτσ' να βλέπ'; είσι καλά;" έλεγε στον αδερφό της, τον πατέρα μου δηλαδή κι εκείνος με άφησε να βλέπω, εξηγώντας μου ταυτόχρονα το έθιμο, ότι το αρνάκι που σφάζεται είναι για να θρέψει την οικογένεια στη μεγάλη γιορτή του Πάσχα, για τούτο το αγαπάγαμε και το περιποιόταν ειδικά ο παπούς, κλπ κλπ, και φυσικά, όπως κάθε Πάσχα στο εξής, έφαγα αρνάκι και το βρήκα νοστιμότατο.