538. Το αμάρτημα της κολλητής μου

πριν πολλά χρόνια, πάνω από σαράντα, η κολλητή μου ανέλαβε την υποχρέωση να συνδράμει μια κοπέλα εγκυμονούσα που δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι, που λένε, την είχε διώξει η μάνα της και ο μνηστήρ άφαντος, λέγαν πως πήγε Γερμανία για να γλιτώσει αφού άφησε λεφτά για έκτρωση, αλλά η κολλητή μου έπεισε την κοπέλα να κρατήσει το βρέφον και θα το μεγαλώναν μαζί, θα το βάφτιζε κιόλας κι έτσι έγινε, μονάχα που η κολλητή μου δεν είχε καταλάβει το βάρος της ευθύνης, ήτανε μικρή και νόμιζε ότι όλα είναι ένστικτο, κατά τις διδαχές και παραδόσεις δηλαδή, και η νεαρή μάνα τά'παιξε μια μέρα και γύρισε στη μάνα της και στη γειτονιά της κάπου στην Πελοπόνησο, αν θυμάμαι καλά που δεν είναι καθόλου σίγουρο, και η κολλητή μου την έψαξε και τη βρήκε και η κοπέλα ούτε να τη δει στα μάτια της, την εχθρευόταν που κατάστρεψε τη ζωή της με μέσο μιαν ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη κι ένα ανεπιθύμητο μούλικο συνακόλουθα και η συνέχεια είναι η κατάληξη της κοπέλας σε άσυλο φρενοβλαβών και του παιδιού σε ίδρυμα και της κολλητής μου στα παγκάρια των εκκλησιών και στα πετραχήλια του εξομολογητή της, έτσι λοιπόν έγινε θεούσα, αλλά εξακολουθώ να τη συμπονώ παρόλα αυτά
________________
ΣΗΜ. μόλις γράφτηκε στο f/b