645. στο Ιπποδρόμιο

όταν ήμουν πολύ μικρή, ο παπούς μου μ' έπαιρνε μαζί του στο Ιπποδρόμιο, εκείνο που βρισκόταν κάτω κάτω δεξιά στη λεωφόρο του Συγγρού, έτσι τη λέγανε, είχε και διόδια που τα λέγανε "φόρο", ένα ξύλινο μεγάλο κιόσκι δεξιά όπως κατεβαίναμε στο ύψος του Φιξ περίπου, όπου σταμάταγε το ταξί (ο παπούς μου πάντα με ταξί, ποτέ του δεν αγόρασε δικό του αυτοκίνητο ούτε ακίνητο είχε αν και πάμπλουτος) και πλήρωνε το φόρο και συνεχίζαμε για τον Ιππόδρομο του Φαλήρου, όπου βλέπαμε τα άλογα, τα περήφανα αυτά μεγαλόσωμα ζώα, που βάδιζαν ένα γύρω σε κάτι χώρους πριν πάνε να αγωνιστούν στη μεγάλη μακρουλή πίστα κι όποιο ερχότανε πρώτο κέρδιζε και μια φορά ένας κύριος μου σφύριξε στο αυτί "το ένα, το ένα!" κι όταν ο παπούς με ρώτησε "ποιο άλογο θέλεις Μαρινάκι μου" απάντησα με σιγουριά "το ένα!", που κέρδισε βεβαίως, αλλά ο παπούς μου δεν το είχε παίξει "μα ένα παιδί τι να ξέρει" θα σκέφτηκε ο άνθρωπος, αλλά μετά με ρώταγε και με ξαναρώταγε για τις επόμενες κούρσες και'γώ έψαχνα τον κύριο που όλα τα ήξερε και δεν τον έβλεπα πουθενά για να τον ρωτήσω να μου ξανασφυρίξει το σωστό άλογο κι έλεγα στον παπού μου έναν αριθμό στο βρόντο, αλλά οι δικοί μου αριθμοί δεν κερδίζαν και τελειώσαν τα λεφτά που είχε διαθέσιμα και γυρίσαμε σπίτι και η γιαγιά μου τού είπε "να μη το ξαναπαρεις το παιδί μαζί σου" κι έτσι από τότε δεν ξαναπήγα στο Ιπποδρόμιο
___________________
ΣΗΜ. ατάκα κιεπιτόπου μόλις τώρα στο f/b