κάπου κάπου -και όχι μόνο σε γενέθλια- καλούσαμε τα (καμιά 15ριά) ζουζούνια του νηπιαγωγείου στο σπίτι, γιατί η μικρή ήταν πολύ κοινωνικό παιδάκι -όχι πως τώρα δεν είναι!- και στρώναμε το μεγάλο πράσινο καραμελωτό χαλί, όπου κάθονταν και τρώγανε και παίζανε και ό,τι άλλο θέλαν κάνανε, ο Γιάννης ο Καζάνης (συνοδός και Δάσκαλος) τους έπαιζε Καραγκιόζη ή τους έλεγε ιστορίες από την Οδύσσεια και περνάγαμε όλοι καλά -όχι πως δεν περνάμε τώρα! Τα παιδάκια τα έφερνε το σχολικό μετά το σχόλασμα (μετά από προηγούμενη συνεννόηση φυσικά) και τα πήγαινε μετά το (δίωρο περίπου) γλέντι σπίτια τους.
Το γράφω για να παίρνουν ιδέες οι μαμάδες, να μη τρέχουν αλαλιασμένες σε άγνωστες γειτονιές να μαζεύουν τα μικρά. (2018)
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου