1.705 περί φιλοξενίας

Η φιλοξενία στα νησιά του '65 ήταν πράγμα άγνωστο στις περιοχές της παραμεθορίου την ίδια εποχή, όπου κανεις δεν επιτρεπόταν να πάει τότε χωρίς άδεια/χαρτί της αστυνομίας, τα σπίτια κλειστά, αμπαρωμένα για κάθε ξένο, η ομιλία ακατάληπτη, η ομάδα μας νοίκιασε το δωμάτιο πάνω από το φούρνο του χωριού, πόναγε το δόντι μου και η φουρνάρισσα έφερε ούζο να το τρίψω να περάσει, τέσσερις νομά- σ' ένα δωμά- σαν το άσμα δείχνει, παρατρίχα "του κουρίτσ'" να μείνει "στου διάδρουμου" αλλά τη γλίτωσα, την επόμενη μέρα φύγαμε τροχάδην για το επόμενο χωριό που ήταν πιο εκπολιτισμένο ένεκα οι πόντιοι με τα ΤΕΑ και τον παπά, ιστορίες δι αγρίους θα λέγαμε σήμερα.