132. περί αμνησίας

Θυμάσαι;

Μπα, τι να θυμηθώ;

Δε θυμάσαι;

Οχι.

Τότε που ζούσαμε...

Α, τότε...

Θυμάσαι τι έγινε τότε;

Οχι. Τι έγινε;

Πρώτα πέθανα εγώ. Θυμάσαι;

Χμμ.. ναί.. και με πήρες μαζί σου.

Οχι, δεν σε πήρα. Εσύ ακολούθησες.

Γιατί; Τι λόγο είχα ν' ακολουθήσω;

Εσύ με έσπρωξες.

Πότε;



Τότε.. αφού έκλεψες τη ζωή μου.

Εκλεψα τη ζωή σου; Πώς;

Μου φόρτωνες ευθύνες δικές σου.

Οχι. Εσύ τις έπαιρνες. Δεν σε πίεσα ποτέ.

Και ποιος θα φρόντιζε τ' αδέρφια μου;

Εμείς δε σας φροντίζαμε όλους;

Και τη δουλειά; Ποιος θα έτρεχε αν όχι εγώ;

Ελα τώρα, αφού σου άρεσε...

Οχι, μπαμπάκα, δε μου άρεσε καθόλου.