1.375 περί ορίων (ειδικής) αντοχής

Συναντησα καπου μια κυρια που διεδιδε ποσο καλος ειναι ο μοναχος Εφραιμ και τον συνιστουσε για να κανει αγιασμους και ευχελαια (50€ το ελαχιστο) σε μια ομηγυρη “καλων γυναικων” -της εκκλησιας, που λενε. Πώς βρεθηκα εκει, μη ρωτας, ειναι απορρητο! Ρωτησα την κυρια αυτη, αν εχει ακουστα τα όσα γνωριζει το πανελληνιο (κατα κ. Μοιραρακη!) για τη παρτη του μοναχου(!) αυτου και η κυρια απαντησε οτι «ο καλογερος εχει διασυνδεσεις και θα βοηθησει το γιο της, οποτε…»

 

Πιάσ’το αυγό και κούρευτο, δηλαδή.

 

Το πήγα πιο μακρια το πραγμα «μα, το βρισκετε θεμιτο να συγχρωτιζεστε με κλεφτες;» αλλα η κυρια εστριψε το λαιμο της και ανοιξε κουβεντα με τη διπλανη της απο την αλλη μερια.

Ρώτησα (απο μεσα μου) τον εαυτο μου «μα πώς μπορείς τόση υποκρισία;» και εφυγα ακροποδητί, για να μη χρειαστει να δωσω εξηγησεις στη φιλη μου τη θεούσα, που με ειχε παρακαλεσει να τη συνοδεψω εκειπερα. Καλή είναι η ενημερωση, να ξερουμε τι τρεχει διπλα μας, αλλα υπαρχουν και ορια -αντοχης!