Το τηλέφωνό μας το παρακολουθουσαν προχουντικώς, και μαλιστα μου ειχε δωσει ραντεβου ο παρακολουθητης στα γραφεία παρακολουθησης! Και πήγα. Ηταν ενας μικρος χωρος κατω απο την πλαϊνη σκαλα του Καλλιμαρμαρου (που τοτε το λεγαμε απλως Στάδιο) όπου βρισκοντουσαν μερικα φανταρακια και κανανε αστεια. Ενας ψηλέας ηθελε να με ξεμοναχιασει και δωσαμε ραντεβου στου Παπασπύρου, απέναντι. Φυσικα, ΔΕΝ πήγα. Γυρισα τρεχάλα στο σπίτι, ειπα τα καθεκαστα στον πατέρα μου και καθάρισε: αλλάξαμε νούμερο τηλεφώνου. Αν συνεχιστηκε η παρακολουθηση, δεν γνωριζω. (ενα τετοιο ειχαμε σε χρωμα μπορντώ)
Εκείνη την εποχή μπερδευόντουσαν κιόλας οι τηλεφωνικές γραμμές και τύχαινε να γίνεις ακούσιος παρακολουθητής! έτυχε μια φορά να παρακολουθήσω μια συζήτηση ενός ζευγαριού που χώριζε και άκουσα απίθανα πράματα!!
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)




This is a FunEL










Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου