την (μεταπολεμικη - ψυχροπολεμική) εποχη που οσοι δεν νηστευαν ηταν δακτυλοδεικτουμενοι και εξοβελιστέοι, εμεις ως παιδια καναμε την επανασταση μας μετα τον Επιταφιο στο μοναδικο ταβερνειο που σερβιριζε κοψιδια κεκλεισμενων των θυρων: ειχε μια ψηλη μαντρα γυρω γυρω κι έμπαινες απο μια δίφυλλη σανιδένια πόρτα πράσινη, που άνοιγε μετά από συνθηματικό χτύπημα. Κάτι σαν κρυφή σύναξη επι τουρκοκρατίας! Σημερα, μετά απο μερικά παλαντζαρίσματα, τα πραγματα ξανάρχονται στην ίδια θέση περίπου: στα ΜΜΕ ολοήμερες ψαλμωδίες, να σου καρφώσουν στο μυαλό με το έτσι θέλω τις λειτουργίες των πιστών και να κοιταζουν με μισό μάτι οι θρησκευαμενοι/ες τους "αμαρτωλους"!!
Η θρησκεία είχε συνταιριαστεί με τη νομιμοφροσύνη, βλέπεις, οι νομιμόφρονες πολίτες θεωρούνταν με την πλευρά των νικητών, αρκετές εξορίες και βασανιστήρια πέφτανε βροχηδόν στα κεφάλια του κοσμάκη που ήθελε επιτέλους την ησυχία του και την Ειρήνη. Αλλά, κι αυτή η Ειρήνη με το σήμα της, εξοβελιστέα ήτανε: κανείς δεν τολμαγε ούτε να ανασάνει το όνομα του Μπέρτραντ Ράσελ κι ο φίλος μου ο Αλέκος που είχε (κονομήσει σ' ένα ταξίδι του στο Λονδίνο) ένα τέτοιο σηματάκι μάς τό 'δειχνε στα κρυφά. Κι αν τό 'παιρνε κάνα πονηρό μάτι έλεγε πως ητανε το σήμα της Μερσεντές.
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου