κάποτε, στις πάνινες καρέκλες της πλατείας (μία είναι Η πλατεία) ξαπλώναν κάτι νεαροί (με ονόματα που αρχίζαν από "παπα") και σχεδιάζαν το μέλλον, πώς να αλώσουν τον καπιταλισμό έσωθεν και άλλα ωραία θέματα που σηκώναν πολλή συζήτηση, αλλά οι νεαροί αυτοί τα λύναν με μια μονοκοντυλιά. Πέρναγα συχνά -ένεκα στενής γειτονίας- και με καλούσαν να λάβω μέρος στις συζητήσεις -συζητήσεις με τον εκάστοτε καλεσμένον ως ακροατή, εννοείται- αλλά πάντα (μα πάντα!) ήμουν βιαστική, κι αν δεν ήμουν την έπαιζα (τη βιαστική) και εξαφανιζόμουν σαν σίφουνας.
Μια μέρα, πέρασε από εκεί ο Δάσκαλός μου και τον καθίσαν σχεδόν με το ζόρι να απολαύσει τη συζήτηση και έφτασε στο γραφείο εν εξάλλω καταστάσει, που λένε, "μα τι μουρλοί είν' τούτοι" ρωτώντας και θαυμάζοντας ταυτοχρόνως "έτσι και καταφέρουν και βρεθούν σε θέσεις εξουσίας, τη βάψαμε" συνέχισε χωρίς να διευκρινίσει ποιοί μουρλοί και τι συνέβη, πράγματα που εξήγησε μετά το καθιερωμένο καφεδάκι: "Αυτοί, παιδί μου, σίγουρα θα μεταλλαχθούν στους χειρότερους καπιταλιστές" ήταν η κατακλείδα, που τότε καθόλου δεν την πίστεψα.
Δυστυχώς για μένα, άφησε νωρίς τα εγκόσμια και ευτυχώς για κείνον δεν έζησε αρκετά ώστε να απολαύσει την μετάλλαξη.
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου