Χτες έμαθα την ιστορία της κασέλας αυτής, που κληρονόμησα προσφάτως. Είναι μια πολύ παλιά κασέλα, φτιαγμένη από 7 χοντρά σανίδια βελανιδιάς περασμένα με κάσια, να δείχνουν σχεδόν μαύρα. Ενα πλατύ σανίδι για πάτο, από ένα στις τέσσερις πλευρές και δυο για το καπάκι που ανοίγει μισό μισό με μεντεσέδες. Στις στενές πλευρές έχει από ένα χερούλι σιδερένιο. Πάνω στη μια σανίδα του καπακιού υπάρχει το μονόγραμμα "Ι Μ" με πυρωμένο σίδερο χαραγμένο, ένα μονόγραμμα που φαίνεται πιο μαύρο κι απ' το μαύρο.
Ο Γιάννης ο Μαυροκέφαλος ήταν από την Πόλη και, καθώς λέγαν, πολύ κακός άνθρωπος. Το γιατί όμως τον χαρακτήρισε έτσι η γυναίκα που διηγήθηκε την ιστορία της κασέλας του, δεν το εξήγησε επαρκώς. «Ηταν ναυτικός», είπε, και «πήγαινε με πολλές γυναίκες». Για το λόγο αυτό, μάλλον καλόν άνθρωπο θα τον χαρακτήριζα, εκτός αν εμπορευόταν τις γυναίκες αυτές, πράγμα που δεν διευκρινίστηκε.
Η ιστορία της κασέλας του ξεκινά μετά την εξαφάνιση του πρώτου κατόχου της, μέσα στη γερμανική κατοχή. Είναι μεγάλη ιστορία, πιάνει μέσα της τέσσερις γενιές με τα παρακλάδια τους, ξαπλώνεται απ' άκρη σ' άκρη του κόσμου και δύσκολα θα χωρέσει εδώ πέρα, έτσι, δεν θα τη γράψω. Γράφω αυτό το ποστ για να τη θυμάμαι, κάτι σαν υπόσχεση στο μέλλον -αν ζήσω και προφτάσω να τη ξετυλίξω ολόκληρη. Γύρω από αυτή την κασέλα παίχτηκαν δράματα, γίναν φόνοι, μια γυναίκα πέθανε φυματική, άνθισαν έρωτες, πέθαναν έρωτες στραγγαλισμένοι από υπερβολική μητρική φροντίδα, πάνω της αλλάχτηκαν κατουρημένα μωρά σε σκευοφόρους τρένων, αποτέλεσε το πρώτο έπιπλο ερωτευμένου ζευγαριού και το τελευταίο δυστυχισμένου εργένη, ταξίδεψε στην Αφρική, στο Βέλγιο, πέρασε κι από Ινδίες, κι άλλα πολλά και παράξενα. Σκέφτομαι αν θα πρέπει να την κρατήσω ή να τη δώσω για καυσόξυλα.
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου