Οσο ελπίζει ένας άνθρωπος, τόσο νομίζει πως ο θάνατος δεν πρόκειται να τον αγγίξει ή, όταν αυτό συμβεί, το άγγιγμα θα γίνει με απαλό και γλυκό τρόπο και αφού περάσουν πάάάάρα πολλά χρόνια.
Η ελπίδα λοιπόν, δρα ανασταλτικά σε σχέση με το θάρρος. Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ήρωας που ελπίζει. Ο ηρωϊσμός είναι πράξη απελπισίας. Η ηρωϊκή Εξοδος του Μεσολογγίου δεν θα είχε γράψει ιστορία αν δεν είχαν απελπιστεί εκείνοι οι άνθρωποι. Ούτε η Αμαλία Καλυβίνου θα είχε γράψει λέξη αν διατηρούσε την ελπίδα ότι κάτι θα μπορούσε να πάει καλύτερα με την περίπτωσή της.
Ο Αγώνας των πρωτοπόρων, των ηρώων που γίνονται σύμβολα, έχει μια κοινή βάση: την απιστία στην ελπίδα. Δεν πιστεύουν πλέον ότι μπορεί να γίνει κάτι τι το παραμικρό κι έτσι πέφτουν στη φωτιά, στο τσεκούρι, στο γιαταγάνι και γίνονται ήρωες τη στιγμή ακριβώς που ίσως νομίζουν ότι η πράξη τους μπορεί και να τους απαξιώσει στο μέλλον. Εχει γράψει ένα ωραίο διήγημα ο Andreas Latzko για την περίπτωση ενός δειλού στρατιώτη και τον τρόπο που έγινε ήρωας. Οπου νά 'ναι θα το ανεβάσω.
Οσο η εικόνα που προβάλλεται σήμερα για τον άνθρωπο, η εικόνα του μοντέλου χωρίς ατέλειες, του σχεδόν πλαστικού ανθρώπου, του ανθρώπου με το τέλειο ρούχο και το τέλειο δέρμα και τα τέλεια δόντια και το τέλειο αυτοκίνητο, το τέλειο δάνειο, το τέλειο σπίτι, το τέλειο κινητό, κλπ κλπ, όσο η εικόνα αυτή προβάλλεται λοιπόν, τόσο ο άνθρωπος θα απομακρύνεται από την εικόνα της πραγματικότητας, όπου ορίζεται το πεπερασμένο της ύπαρξης.
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου