Αναρωτιέμαι -ακόμα- αν απλώς είμαι ένας τεράστιος σκουπιδοτενεκές με πολλά αποθέματα. Ανακυκλίζω (και όχι ανακυκλώνω) ό,τι πετιέται, καθε σαβούρα που πέφτει στην αντίληψή μου τη μεταμορφώνω σμιλεύοντάς τη σε κάτι "άλλο".
Είναι όμως αρκετό αυτό; Παύει να είναι σκουπίδι;
Σκαλίζω τα ηλ/κά προγράμματα και ξεδιαλέγω τα σαθρά αποτελέσματα. Κάνω τέχνη;
Πασαλείβω καμβάδες με διάφορους τρόπους προσπαθώντας να ξυπνήσω (και όχι να αποτυπώσω) εικόνες. Κάνω τέχνη;
Ανακατεύω λέξεις και συλλαβές. Κάνω τέχνη;
Διαστρεβλώνω ήχους. Εμπνέομαι από αυτό και το μετατρέπω σε εικόνα ή το συνδυάζω με εικόνα και γραπτό λόγο. Τι κάνω επιτέλους;
Να τα παρατήσω και να αρχίσω το πλέξιμο; Φοβάμαι μη πέσω στην ίδια λούμπα, να κάνω πάλι κάτι ανάμεσα σε τέχνη και σκουπίδι.
--------------------------------------------------
Τελικά, ποιος ή τί καθορίζει ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ;
Ενα ποστ που διάβασα πριν από λίγο με τάραξε κι έτσι μού 'ρχεται να τα παρατήσω όλα σύξυλα. Το ξέρω πως δε θα το κάνω, όμως η αγωνία μου εμφανίστηκε πάλι στο προσκήνιο και με τρώει.. με καταπίνει αργά και βασανιστικά...
ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
Αναρτήσεις
This is a FunEL
7 σχόλια:
Τέχνη γλυκειά μου είναι να απλώνεις το καλύτερο κομμάτι της ψυχής σου στα μανταλάκια. Να την ζεσταίνει ο ήλιος, να την ξεθωριάζει και να την παλιώνει ομοιόμορφα. Να την δροσίζει ο άνεμος τόσο που να την νοιώθεις πιο ανάλαφρη. Να την ξεπλένει η βροχή, τόσο που να την νοιώθεις πιο καθαρή. Και μόνο οι άνθρωποι να την βρωμίζουν. Κι όμως εσύ να τους την αφήνεις επιτούτου εκτεθειμμένη.
Την τέχνη ο καθένας την ορίζει όπως επιθυμεί για τον εαυτό του, για να είναι και ο ίδιος ευχαριστημένος. Οι άνθρωποι που είναι τόσο έξυπνοι και αγνοί ώστε γνωρίζουν τι είναι τέχνη και για κάποιον απροσδιόριστο λόγο επιθυμούν να της δίνουν γενικούς ορισμούς (ορισμούς δηλαδή που επεκτείνονται σε όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους) θα παρακαλούνταν να μην το κάνουν, γιατί πληγώνουν εμάς που δεν είμαστε τόσο έξυπνοι ώστε να τη γνωρίζουμε και τέλος πάντων επιθυμούμε να την αναζητήσουμε μονάχοι μας. Θα μπορούσαν, αντί να βγαίνουν και να μας αποκαλύπτουν τι είναι τέχνη, να δηλώνουν απλά ότι γνωρίζουν και έτσι οι ενδιαφερόμενοι και οι βιαστικοί να τους ρωτούν με προσωπικά μηνύματα.
Μια θερμή ευχαριστία για το χρόνο σας εκ μέρους όσων αναζητούν.
~ Καλό μου oistros, κι αν πεις εσύ π.χ. πως κάνω τέχνη γιατί να σε πιστέψω; Αυτό που ξέρω στα σίγουρα είναι πως παίζω.
:-)
~ Αχ, artech, ούτε κι εσύ ξέρεις; Φτάνει η αναζήτηση; Και αν χαθούμε αναζητώντας; Συγγνώμη αλλά νοιώθω πολύ μπερδεμένη και το παράξενο είναι ότι δεν επιθυμώ να ξεμπερδευτώ. Ευχαριστώ που απάντησες, γιατί απάντησες, όσο και να μη το ξέρεις. Ενα παιχνίδι (για μένα) είναι που το λένε "κρυφτό".
:-)
Προσπάθησα να είμαι ευγενική προς εσάς, τους σχολιαστές. Ακριβώς όμως επειδή σας σέβομαι, θα ομολογήσω ότι είχα ήδη γράψει δυο σχόλια/απαντήσεις στον εαυτό μου που τα διέγραψα -δεν είχαν νόημα.
Νοιώθω χάλια. Σκατά. Με τρώει η αδράνεια. Αμφιβάλλω γι αυτό που κάνω. Αναρωτιέμαι αν έπαψε να με γεμίζει. Αυτή είναι η αλήθεια. Αυτήν ώρα.
Ευχαριστώ. Ξανά. :-)
Καταρχήν, νομίζω ότι αναρωτιέστε όχι αν κάνετε τέχνη, αλλά αν κάνετε καλή τέχνη.
Σ' αυτό απαντάει μόνον ο χρόνος.
Ό,τι κάνουμε, το κάνουμε για δική μας παραμυθία και καλώς κάνουμε.
Όχι, μην ξεμπερδευτείτε.
Όσο μεγαλώνουμε, τόσο λιγότερα καταλαβαίνουμε.
Θολώνουν κι αυτά που ήταν ξεκάθαρα.
Όποιος δεν το αισθάνεται αυτό, δεν νομίζω ότι βρίσκεται σε καλό δρόμο.
Όταν φωτογράφιζα Απρίλιο-Μάιο τις αγελάδες στην Αθήνα, με πλησίασε ένας 50άρης αστυφύλακας που εκτελούσε στο Σύνταγμα μάλλον βαριεστημένος υπηρεσία και με ρώτησε, γιατί φωτογραφίζω "αυτά τα αίσχη". "Φύγαμε κύριέ μου από το χωριό για να μην βλέπουμε γελάδια και κατσίκια και τώρα μας τα φέρνουν εδώ". Ομολογουμένως, τα έχασα, δεν ήξερα τι να του απαντήσω. Του λέω, μα αυτά είναι τέχνη και δεν παίζει ρόλο αν είναι αγελάδια ή άνθρωποι ή κάτι άλλο. Μπα, δεν συμφωνούσε. "Αυτά είναι τέχνη? Τέχνη είναι ένα άγαλμα, ένας πίνακας, μια μουσική..." όπως απαρίθμησε ο αστυφύλακας, ένας μέσος συμπολίτης μας, τα είδη τέχνης.
Λοιπόν, κατάλαβα για πρώτη φορά ότι δεν είχα προβληματιστεί μέχρι τότε, δεν είμαι και του επαγγέλματος βέβαια, τί είναι τέχνη! Και πάνω εκεί μου ήρθε μια απάντηση στο μυαλό, με την οποία απαντούσα κυρίως στον εαυτό μου: Επειδή εδώ και 10-20-30 χιλιάδες χρόνια, από την εποχή των σπηλαιογραφιών, δεν έχει απαντήσει κανείς οριστικά στο ερώτημα, τί είναι τέχνη, αποδεχόμαστε τα πάντα και αφήνουμε το χρόνο και τις μέλλουσες γενιές να αποφασίσουν αναχρονικά...
Κοιτάζω τώρα από περιέργεια στο λεξικό να βρω τον ακαδημαϊκό ορισμό της έννοιας τέχνη και διαβάζω: ελεύθερη, δημιουργική έκφραση του ανθρώπου με έργα που διέπονται από αισθητικούς κανόνες. Χμμμ, καλό ακούγεται, αλλά πόσο ελεύθερη είναι η τέχνη που γίνεται για βιοπορισμό ή για ανάδειξη, ποιοι είναι οι εκάστοτε αισθητικοί κανόνες και ποιος τους ορίζει...
Σίγουρα, δεν έδωσα απάντηση στον αστυφύλακα και στον εαυτό μου, ελπίζω να τον προβλημάτισα πάντως, όπως προβληματίστηκα κι εγώ ο ίδιος.
Με αφορμή τον προηγούμενο προβληματισμό, έγραψα ένα νέο κείμενο για μια μορφή τέχνης. Τόνα φέρνει τ' άλλο ;-)
Δημοσίευση σχολίου