104-θέλω και 'γώ να πετάξω!

Ολοι πετάνε, έτσι αποφάσισα να τηλεφωνήσω στην κολλητή μου και να της ζητήσω με όλο το θάρρος να μου δανείσει την προσωπική της κοσμοσφαίρα για ένα ταξιδάκι -μετ' επιστροφής- στον Αρη. Να δω το θεό του πολέμου από κοντά επιτέλους και να του πω λόγια αμάσητα: Να πάψει να κουρδίζει τον κοσμάκη για να αλληλοσκοτώνεται κι αυτός να κάνει χάζι. Η κολλητή μου απουσίαζε κι έτσι αποφάσισα να πετάξω με ένα αυτόματο δοκιμασμένο τρόπο, τα φτερά της φαντασίας μου. Τα βρήκα πίσω από τη σκούπα που χρησιμοποιούσα όταν ήμουν μάγισσα. Ητανε σπασμένα και δεν κολλούσανε με τίποτα, ούτε με ούχου λέμε. Απελπισμένη, κατέβασα το χαρταετό μου από το πατάρι -κάτι έπρεπε να πετάξω πια- αλλά δε φύσαγε καθόλου. Είπα το γνωστό τραγουδάκι "φύσα αεράκι φύσα με" αλλά το ξόρκι δεν έπιασε. Ο αέρας βρισκόταν στο σακί του Αίολου καλά κλεισμένος και δεν έβγαινε με τίποτα. Κορόιδο είναι να βγει με τέτοια ζέστη; Τελικά, είδα το "Χαρακίρι" του Μαζάκι Κομπαγιάσι -ένα φοβερό φιλμ του 1962 για τους Σαμουράι- και πέταξα από τη χαρά μου, που η ΕΤ1 δεν είναι εντελώς για τα σκουπίδια -δεν είναι για πέταμα δηλαδή.