O χρήστης termitis έγραψε:
>>Περπατούσαμε ξυπόλυτοι στ αγκάθια. Ευτυχώς είχαμε μαζί μας οινόπνευμα και ρίχναμε στις πληγές έτσι ώστε να μην κινδυνεύουμε να μολυνθούμε. Ξαφνικά το τοπίο άλλαξε. Το μονοπάτι είχε γεμίσει ξυράφια. Πρώτη φορά βλέπαμε ξυράφια σε καλλιέργειες. Η αλήθεια είναι ότι εγώ προσωπικά νόμιζα ότι κάπου τα φτιάχνουν και μετά τα πουλάνε στα περίπτερα. Λάθος μου και το παραδέχτηκα δημόσια. Από το πολύ αίμα που έτρεχε απο τα πόδια μας δεν καταλαβαίναμε καν τον πόνο από τα πόδια μας που είχαν γίνει κομάτια πατώντας πάνω στο περίεργο αυτό ξυραφοέδαφος. Σε λίγο άρχισε να νυχτώνει. Οι φωνές των λύκων είχαν αρχίσει να κάνουν συγχορδίες. Το μόνο που ξέραμε ήταν πως δεν σε πείραζαν παρά μόνο αν μύριζαν αίμα. Ευτυχώς είχε πολλά κουνούπια που είχαν κολήσει στα πόδια μας και πίναν όσο αίμα μπορούσαν από εκεί. Λίγο ακόμα και θα τη γλιτώναμε. Ήρθε όμως μια αγέλη λύκων κατά πάνω μας και...
>>
(συνέχεια απο: rodia)
...τότε, μαζί με τους λύκους -που είχαν σκληρές πατούσες ώστε να μη κόβονται- ήρθε και μια ιδέα φαεινή, που τη βάλαμε αμέσως σ' εφαρμογή:
Γδάραμε όλοι ταυτόχρονα τις γάμπες μας και αφήσαμε το δέρμα να το φάν οι λύκοι. Τα πόδια μας έγιναν ελαφρύτερα χωρίς δέρμα κι έτσι μπορέσαμε να τρέξουμε γρηγορότερα και να ξεφύγουμε κι απ' τα ξυράφια μα κι απ' τους λύκους με τις σκληρές πατούσες.
Βρήκαμε ένα χάνι να ξαποστάσουμε και να περιποιηθούμε τις πληγές μας. Το βράδυ όμως που ξεθεωμένοι ξαπλώσαμε για ύπνο...
(συνέχεια απο: m_m)
>>
...καταλάβαμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τον ταβερνιάρη. Μέσα από τα σκεπάσματα υπήρχαν μισοφαγωμένα ανθρώπινα πτώματα πλημμυρισμένα σε ζεστό αίμα. Ηταν προφανές ότι του διακόψαμε το δείπνο και δεν πρόλαβε να κρύψει τα ίχνη του. Ο ποιο παρατηρητικός της παρέας διαπίστωσε ότι οι δαγκωματιές δεν ήταν απόλυτα ανθρώπινες, οι κυνόδοντες έδειχναν μεγαλύτεροι από την υπόλοιπη οδοντοστοιχία. Αυτό μας οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ο ταβερνιάρης είναι λυκάνθρωπος. Επίσης ήξερε ότι ανακαλύψαμε το μυστικό του και δεν θα μας άφηνε να φύγουμε ζωντανοί. Μας κυρίευσε πανικός και σε συνδυασμό με την κούραση δεν είχαμε κουράγιο ούτε καν για ψύχραιμες σκέψεις. Κάποιος πήδηξε από το παράθυρο με αποτέλεσμα να καταλήξει επάνω στο πλάτανο του κήπου και ένα κλαδί προκάλεσε διαμπερές τραύμα στον λαιμό του. Από την πληγή πετάχτηκε ένας πίδακας αίματος που σε λίγα δευτερόλεπτα έβαψε τον πλάτανο κατακόκκινο. Τα ζώα της νύχτας δεν έχασαν την ευκαιρία να πάρουν έναν μεζέ αφού τους προσφέρθηκε άκοπα. Δάγκωναν με μανία λες και έπαιρναν την εκδίκησή τους από τους ανθρωπους. Σε λίγη ώρα έκαναν την εμφάνισή τους και οι λύκοι, το περίεργο ήταν ότι δεν έδωσαν καμία σημασία στο πτώμα. Έκατσαν καρτερικά κάτω από το παράθυρο και περίμεναν. Που και που έδειχναν τα δόντια τους σε ένδειξη δύναμης, έμοιαζαν σαν να γέλαγαν και τα μάτια τους είχαν μια απόκοσμη σιγουριά. Η πόρτα ξαφνικά άνοιξε...
(συνέχεια απο: rodia)
>>
...και παρουσιάστηκε μεσ' στο ημίφως η κόρη του χανιτζή. Φορούσε ένα κατάμαυρο μανδύα που φούσκωνε. Κάτι είχε κρυμμένο απο κάτω. Μας έγνεψε σιωπηλά να τη ακολουθήσουμε...
Δε σκεφτόμαστε τίποτα καλύτερο να κάνουμε και προσεκτικά, χωρίς τον παραμικρό θόρυβο, πήγαμε ξωπίσω της...
Ανεβοκατεβαίναμε σκάλες, πηδάγαμε ποταμάκια, περνούσαμε κάτω απο σκοτεινες στοές, η πορεία φαινόταν ατελείωτη.
Φτάσαμε στο τέλος σ' ένα τεράστιο παγωμένο δωμάτιο χωρίς επίπλωση. Μόνο χαλιά είχε στρωμένα στο πάτωμα, χαλιά ποικιλλόχρωμα με παχύ πέλος -τα βήματά μας βούλιαζαν.
Τη ρωτήσαμε τ' όνομά της και είπε πως τη λέγαν Κλυταιμνήστρα.
- Ωραίο όνομα! Είπαμε με μια φωνή.
- Ευχαριστώ, είναι αρχαίο, απάντησε. Μήπως υπάρχει κανένας Αγαμέμνονας μεταξύ σας; Ρώτησε στη συν΄χεια.
- Αγαμέμνονας ήταν ο κολλητός που είχε πέσει πάνω στο δέντρο και τον έφαγ' η μαρμάγκα, της είπαμε.
- Εντάξει, δεν κινδυνεύετε τότε, είπε και μας έκλεισε το μάτι εγκαταλείποντας το δωμάτιο.
Μείναμε στο δωμάτιο αυτό αρκετή ώρα μουδιασμένοι. Ούτε ύπνος μας κολλούσε πια, παρ' όλο που το απαλό χαλί ήταν ότι έπρεπε για χαλαρωτική ξάπλα.
Απ' το ταβάνι κρέμονταν κυνηγετικά τρόπαια, τίγκα στο τρόπαιο ήταν. Σε μια στιγμή ακούστηκε ένα τρίξιμο και...
(συνέχεια απο: m_m)
...εμφανίστηκε μέσα στο δωμάτιο μία υπηρέτρια. Αφησε καθαρά ρούχα για τις γυναίκες και είπε στους άντρες να την ακολουθήσουν. Αν και υποσυνείδητα όλοι ήθελαν το κάνουν, το ένστικτο την επιβίωσης τους σταμάτησε. Δεν ξέραμε που θα τους πήγαινε ούτε τι θα τους έκανε. Το παρουσιαστικό της υπηρέτριας δεν έδειχνε κάτι ύποπτο, το αντίθετο μάλιστα, ήταν πολύ φιλικό και μάλλον σε προκαλούσε να κάνεις αυτό που θέλει. Μια γυναίκα της παρέας το εντόπισε αυτό και φώναξε δυνατά ότι αυτό ακριβός είναι το κόλπο. Να υποκύψουν οι άντρες στην ομορφιά της και να τους σκοτώσει. Όμως κανείς δεν είχε την διάθεση εκείνη την ώρα να φιλοσοφήσει ψυχολογικά διλήμματα, η κούραση ήταν μεγάλη. Υπέκυψαν στην αρχική επιθυμία τους και την ακολούθησαν, άλλωστε αν δεν ρισκάρεις δεν κερδίζεις. Στο δωμάτιο έμειναν μόνο οι γυναίκες και αποφάσισαν να δοκιμάσουν τα ρούχα. Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να βρουν τα ρούχα που τους ταίριαζαν, γέλαγαν και υπήρχε μία περίεργη ανεμελιά λες και είχαν πάει διακοπές μόνες τους, οι άντρες είχαν σχεδόν ξεχαστεί. Τώρα ποιά σκέφτονταν πως θα βρουν κάτι να φάνε, το στομάχι είχε πάει στην πλάτη. Φώναζαν την Κλυταιμνήστρα την υπηρέτρια χτύπαγαν τους τοίχους αλλά τίποτα, καμία απάντηση. Ξαφνικά, από το ταβάνι έπεσε το πτώμα του Αγαμέμνονα. Τις κυρίευσε πανικός αγκαλιάστηκαν όλες μαζί και έκλαιγαν . Τι ήταν αυτό, το φαγητό ή κάποιο μήνυμα αναρωτιόντουσαν. Αμέσως μετά έπεσαν όλες με τα μούτρα στο φαγητό (δεν ήταν ώρα φιλοσοφικά διλήμματα). Γρήγορα διαπίστωσαν ότι η ανθρώπινη σάρκα είναι αρκετά γευστική ειδικά αν συνδυαστεί με κόκκινη σάλτσα. Επίσης το κεφαλάκι είχε ποιο πολύ ψαχνό απ' ότι στα άλλα ζώα. Μόνο το μυαλό μπορούσε να θρέψει έναν άνθρωπο, τα μάγουλα ήταν μούρλια καθώς και τα μάτια, η γλώσσα υπέροχη και τα αυτιά αν τα βουτήξεις στην σάλτα γίνονται φοβερές μπουκίτσες. Υπάρχουν και σημεία που τρώγονται ολόκληρα αφού δεν έχουν κόκαλο και σε συνδυασμό με την σάλτσα είναι όνειρο. Τα γεύτηκαν όλα οι γυναίκες μέσα στην πείνα τους χωρίς ηθικούς φραγμούς και έτσι ξαναπήραν δυνάμεις. Ο φίλος μέσα από τον θάνατό του έσωσε αρκετούς ανθρώπους. Κάποια στιγμή γύρισαν και άντρες, η χαρά ήταν μεγάλη αφού διαπιστώθηκε ότι δεν λείπει κανένας. Δεν έγινε κανέναν κακό το αντίθετο μάλιστα όλοι είχαν ένα περίεργο χαμόγελο στο πρόσωπό τους και έδειχναν κατενθουσιασμένοι. Ακόμα και το φαγητό που τους προσφέρθηκε, το αρνήθηκαν. Δεν είχαν όρεξη, το μόνο που ήθελαν ήταν να καπνίσουν και να κοιμηθούν. Μάταια οι γυναίκες προσπαθούσαν να μάθουν τι έγινε, δεν έλεγαν τίποτα είχαν δώσει όρκο ότι δεν θα μαθευτεί. Όμως μεταξύ τους ήξεραν, η Κλυταιμνήστρα τους έδειξε το νόημα της ζωής...
_____________
ΣΗΜ. πείραμα από pathfinder
>>Περπατούσαμε ξυπόλυτοι στ αγκάθια. Ευτυχώς είχαμε μαζί μας οινόπνευμα και ρίχναμε στις πληγές έτσι ώστε να μην κινδυνεύουμε να μολυνθούμε. Ξαφνικά το τοπίο άλλαξε. Το μονοπάτι είχε γεμίσει ξυράφια. Πρώτη φορά βλέπαμε ξυράφια σε καλλιέργειες. Η αλήθεια είναι ότι εγώ προσωπικά νόμιζα ότι κάπου τα φτιάχνουν και μετά τα πουλάνε στα περίπτερα. Λάθος μου και το παραδέχτηκα δημόσια. Από το πολύ αίμα που έτρεχε απο τα πόδια μας δεν καταλαβαίναμε καν τον πόνο από τα πόδια μας που είχαν γίνει κομάτια πατώντας πάνω στο περίεργο αυτό ξυραφοέδαφος. Σε λίγο άρχισε να νυχτώνει. Οι φωνές των λύκων είχαν αρχίσει να κάνουν συγχορδίες. Το μόνο που ξέραμε ήταν πως δεν σε πείραζαν παρά μόνο αν μύριζαν αίμα. Ευτυχώς είχε πολλά κουνούπια που είχαν κολήσει στα πόδια μας και πίναν όσο αίμα μπορούσαν από εκεί. Λίγο ακόμα και θα τη γλιτώναμε. Ήρθε όμως μια αγέλη λύκων κατά πάνω μας και...
>>
(συνέχεια απο: rodia)
...τότε, μαζί με τους λύκους -που είχαν σκληρές πατούσες ώστε να μη κόβονται- ήρθε και μια ιδέα φαεινή, που τη βάλαμε αμέσως σ' εφαρμογή:
Γδάραμε όλοι ταυτόχρονα τις γάμπες μας και αφήσαμε το δέρμα να το φάν οι λύκοι. Τα πόδια μας έγιναν ελαφρύτερα χωρίς δέρμα κι έτσι μπορέσαμε να τρέξουμε γρηγορότερα και να ξεφύγουμε κι απ' τα ξυράφια μα κι απ' τους λύκους με τις σκληρές πατούσες.
Βρήκαμε ένα χάνι να ξαποστάσουμε και να περιποιηθούμε τις πληγές μας. Το βράδυ όμως που ξεθεωμένοι ξαπλώσαμε για ύπνο...
(συνέχεια απο: m_m)
>>
...καταλάβαμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με τον ταβερνιάρη. Μέσα από τα σκεπάσματα υπήρχαν μισοφαγωμένα ανθρώπινα πτώματα πλημμυρισμένα σε ζεστό αίμα. Ηταν προφανές ότι του διακόψαμε το δείπνο και δεν πρόλαβε να κρύψει τα ίχνη του. Ο ποιο παρατηρητικός της παρέας διαπίστωσε ότι οι δαγκωματιές δεν ήταν απόλυτα ανθρώπινες, οι κυνόδοντες έδειχναν μεγαλύτεροι από την υπόλοιπη οδοντοστοιχία. Αυτό μας οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ο ταβερνιάρης είναι λυκάνθρωπος. Επίσης ήξερε ότι ανακαλύψαμε το μυστικό του και δεν θα μας άφηνε να φύγουμε ζωντανοί. Μας κυρίευσε πανικός και σε συνδυασμό με την κούραση δεν είχαμε κουράγιο ούτε καν για ψύχραιμες σκέψεις. Κάποιος πήδηξε από το παράθυρο με αποτέλεσμα να καταλήξει επάνω στο πλάτανο του κήπου και ένα κλαδί προκάλεσε διαμπερές τραύμα στον λαιμό του. Από την πληγή πετάχτηκε ένας πίδακας αίματος που σε λίγα δευτερόλεπτα έβαψε τον πλάτανο κατακόκκινο. Τα ζώα της νύχτας δεν έχασαν την ευκαιρία να πάρουν έναν μεζέ αφού τους προσφέρθηκε άκοπα. Δάγκωναν με μανία λες και έπαιρναν την εκδίκησή τους από τους ανθρωπους. Σε λίγη ώρα έκαναν την εμφάνισή τους και οι λύκοι, το περίεργο ήταν ότι δεν έδωσαν καμία σημασία στο πτώμα. Έκατσαν καρτερικά κάτω από το παράθυρο και περίμεναν. Που και που έδειχναν τα δόντια τους σε ένδειξη δύναμης, έμοιαζαν σαν να γέλαγαν και τα μάτια τους είχαν μια απόκοσμη σιγουριά. Η πόρτα ξαφνικά άνοιξε...
(συνέχεια απο: rodia)
>>
...και παρουσιάστηκε μεσ' στο ημίφως η κόρη του χανιτζή. Φορούσε ένα κατάμαυρο μανδύα που φούσκωνε. Κάτι είχε κρυμμένο απο κάτω. Μας έγνεψε σιωπηλά να τη ακολουθήσουμε...
Δε σκεφτόμαστε τίποτα καλύτερο να κάνουμε και προσεκτικά, χωρίς τον παραμικρό θόρυβο, πήγαμε ξωπίσω της...
Ανεβοκατεβαίναμε σκάλες, πηδάγαμε ποταμάκια, περνούσαμε κάτω απο σκοτεινες στοές, η πορεία φαινόταν ατελείωτη.
Φτάσαμε στο τέλος σ' ένα τεράστιο παγωμένο δωμάτιο χωρίς επίπλωση. Μόνο χαλιά είχε στρωμένα στο πάτωμα, χαλιά ποικιλλόχρωμα με παχύ πέλος -τα βήματά μας βούλιαζαν.
Τη ρωτήσαμε τ' όνομά της και είπε πως τη λέγαν Κλυταιμνήστρα.
- Ωραίο όνομα! Είπαμε με μια φωνή.
- Ευχαριστώ, είναι αρχαίο, απάντησε. Μήπως υπάρχει κανένας Αγαμέμνονας μεταξύ σας; Ρώτησε στη συν΄χεια.
- Αγαμέμνονας ήταν ο κολλητός που είχε πέσει πάνω στο δέντρο και τον έφαγ' η μαρμάγκα, της είπαμε.
- Εντάξει, δεν κινδυνεύετε τότε, είπε και μας έκλεισε το μάτι εγκαταλείποντας το δωμάτιο.
Μείναμε στο δωμάτιο αυτό αρκετή ώρα μουδιασμένοι. Ούτε ύπνος μας κολλούσε πια, παρ' όλο που το απαλό χαλί ήταν ότι έπρεπε για χαλαρωτική ξάπλα.
Απ' το ταβάνι κρέμονταν κυνηγετικά τρόπαια, τίγκα στο τρόπαιο ήταν. Σε μια στιγμή ακούστηκε ένα τρίξιμο και...
(συνέχεια απο: m_m)
...εμφανίστηκε μέσα στο δωμάτιο μία υπηρέτρια. Αφησε καθαρά ρούχα για τις γυναίκες και είπε στους άντρες να την ακολουθήσουν. Αν και υποσυνείδητα όλοι ήθελαν το κάνουν, το ένστικτο την επιβίωσης τους σταμάτησε. Δεν ξέραμε που θα τους πήγαινε ούτε τι θα τους έκανε. Το παρουσιαστικό της υπηρέτριας δεν έδειχνε κάτι ύποπτο, το αντίθετο μάλιστα, ήταν πολύ φιλικό και μάλλον σε προκαλούσε να κάνεις αυτό που θέλει. Μια γυναίκα της παρέας το εντόπισε αυτό και φώναξε δυνατά ότι αυτό ακριβός είναι το κόλπο. Να υποκύψουν οι άντρες στην ομορφιά της και να τους σκοτώσει. Όμως κανείς δεν είχε την διάθεση εκείνη την ώρα να φιλοσοφήσει ψυχολογικά διλήμματα, η κούραση ήταν μεγάλη. Υπέκυψαν στην αρχική επιθυμία τους και την ακολούθησαν, άλλωστε αν δεν ρισκάρεις δεν κερδίζεις. Στο δωμάτιο έμειναν μόνο οι γυναίκες και αποφάσισαν να δοκιμάσουν τα ρούχα. Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να βρουν τα ρούχα που τους ταίριαζαν, γέλαγαν και υπήρχε μία περίεργη ανεμελιά λες και είχαν πάει διακοπές μόνες τους, οι άντρες είχαν σχεδόν ξεχαστεί. Τώρα ποιά σκέφτονταν πως θα βρουν κάτι να φάνε, το στομάχι είχε πάει στην πλάτη. Φώναζαν την Κλυταιμνήστρα την υπηρέτρια χτύπαγαν τους τοίχους αλλά τίποτα, καμία απάντηση. Ξαφνικά, από το ταβάνι έπεσε το πτώμα του Αγαμέμνονα. Τις κυρίευσε πανικός αγκαλιάστηκαν όλες μαζί και έκλαιγαν . Τι ήταν αυτό, το φαγητό ή κάποιο μήνυμα αναρωτιόντουσαν. Αμέσως μετά έπεσαν όλες με τα μούτρα στο φαγητό (δεν ήταν ώρα φιλοσοφικά διλήμματα). Γρήγορα διαπίστωσαν ότι η ανθρώπινη σάρκα είναι αρκετά γευστική ειδικά αν συνδυαστεί με κόκκινη σάλτσα. Επίσης το κεφαλάκι είχε ποιο πολύ ψαχνό απ' ότι στα άλλα ζώα. Μόνο το μυαλό μπορούσε να θρέψει έναν άνθρωπο, τα μάγουλα ήταν μούρλια καθώς και τα μάτια, η γλώσσα υπέροχη και τα αυτιά αν τα βουτήξεις στην σάλτα γίνονται φοβερές μπουκίτσες. Υπάρχουν και σημεία που τρώγονται ολόκληρα αφού δεν έχουν κόκαλο και σε συνδυασμό με την σάλτσα είναι όνειρο. Τα γεύτηκαν όλα οι γυναίκες μέσα στην πείνα τους χωρίς ηθικούς φραγμούς και έτσι ξαναπήραν δυνάμεις. Ο φίλος μέσα από τον θάνατό του έσωσε αρκετούς ανθρώπους. Κάποια στιγμή γύρισαν και άντρες, η χαρά ήταν μεγάλη αφού διαπιστώθηκε ότι δεν λείπει κανένας. Δεν έγινε κανέναν κακό το αντίθετο μάλιστα όλοι είχαν ένα περίεργο χαμόγελο στο πρόσωπό τους και έδειχναν κατενθουσιασμένοι. Ακόμα και το φαγητό που τους προσφέρθηκε, το αρνήθηκαν. Δεν είχαν όρεξη, το μόνο που ήθελαν ήταν να καπνίσουν και να κοιμηθούν. Μάταια οι γυναίκες προσπαθούσαν να μάθουν τι έγινε, δεν έλεγαν τίποτα είχαν δώσει όρκο ότι δεν θα μαθευτεί. Όμως μεταξύ τους ήξεραν, η Κλυταιμνήστρα τους έδειξε το νόημα της ζωής...
_____________
ΣΗΜ. πείραμα από pathfinder
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου