832. Μάικλ

Χούντα, Θεσσαλονίκη, βράδυ, βγαίνουμε απο κουτουκάκι θαμένο κάπου στη Δελφών, χορεύοντας καλαματιανό και τραγουδώντας, καμμιά 15αριά φοιτητάρια. Θέλαμε να διδάξουμε στο εγγλεζάκι, που έκανε το γύρο του κόσμου και είχε αράξει για κάνα μήνα στην πόλη, ελληνικούς χορούς! Αστυνομία εν όψει. Μάλλον οι γείτονες ενοχληθήκαν απο τη φασαρία. Κίνδυνος. Τρεμούλα. Το αδίκημα είναι αυτόφωρο, κάθε μέρα ανακοινώνονται συλλήψεις αναρχικών στοιχείων, υπάρχει και ο θεσμός της εξορίας. Ο ψηλός της παρέας πλησιάζει τον επικεφαλής και κάτι μουρμουρίζει στο αυτί παράμερα, ο επικεφαλής κάτι λέει στους αποκάτω, μπαίνουν στο αυτοκίνητο και φεύγουν. Ανακούφιση. Τί είπε; ότι έχουμε μαζί έναν εγγλέζο. Απλά πράγματα. Γλιτώσαμε παρά τρίχα. Χωριστήκαμε σε παρέες των 2-3 και διαλυθήκαμε ησύχως. Αργότερα, σπίτι μου, μιλάγαμε σε 4 γλώσσες ταυτόχρονα με το πολύγλωσσο εγγλεζάκι -Μάικλ τον έλεγαν και δεν έχω νέα του.