1.033 συζήτηση περί ποίησης (1)

22 Ιουλίου 2018 επανάληψη: 

1. Αραγε, οι ηττοπαθεις θα εβρισκαν καλυτερη εκπροσωπηση απο την ποίηση της Κικής Δημουλά; 

2. Η ποιήτρια χτίζει πάνω στην ηττοπάθεια ή "χτίζει" (δημιουργει) την ίδια την ηττοπάθεια; 

Στ. Χατζ. 

Την προβοκατόρικη πολεμική σου για τη Δημουλά την βρίσκω πάντα ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη. Θίγεις όντως ένα σημαντικό της ελάττωμα, όχι από όλους διακριτό, που τη χτυπά στην καρδιά της ποίησής της. Προσωπικά πιστεύω ότι ορισμένα έργα της είναι αριστουργήματα όπως το Απροσδοκίες και το Κινούμενα σχέδια. Και γενικά, για να προβοκάρω τον προβοκάτορα κι εγώ, τη θεωρώ ποιήτρια πρώτης γραμμής. Το θέμα δεν είναι τι λέει. Το θέμα είναι πώς το λέει. Και η Δημουλά γράφει με καλή ποιότητα και έχει προσωπική υπογραφή, δεν χρησιμοποιεί φτηνά τα κλασικά αστικά σύμβολα του Υψηλού: "ήλιος, αγάπη, συννεφάκια, λουλουδάκια". Είναι γεγονός ότι ήταν ένα άτομο που δεν σήκωνε το τηλέφωνο από ντροπή και ήταν πίσω από τη σκιά του άντρα της. Αλλά μετά το θάνατό του, από τη συλλογή Χαίρε Ποτέ, έχουμε μια πρωτόγνωρη έκρηξη του σύμπαντος της αγάπης για το νεκρό. Ανέβηκε η ποιότητα της δουλειάς της γιατί απόκτησε θέμα. Υπάρχει επίσης ένας χιουμοριστικός σαρκασμός των συμβόλων και στιλιζαρισμένων φράσεων που τον βρίσκω πολύ γενναίο, είναι ο σαρκασμός των απελπισμένων. Απλώς η Δημουλά βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο μιας αλλαγής εποχής όπου η ποίηση ήταν πατριαρχική, γραμμική, υμνογραφική, θεολογική και συχνά έκφυλα συναισθηματική. Οι γυναίκες την μετακινούν σε μια ήρεμη λογική, κυκλική, διαισθητική, αυτοαναφορική, σαρκαστική. Οι γυναίκες τον τελευταίο ένα αιώνα γράφουν παράδοση και ιστορία. Προσωπικά βέβαια το μεγάλο μου ενδιαφέρον είναι η ποίηση της Γώγου, που έγραψε γενναία καίγοντας πραγματικά τον εαυτό της, αντιστεκόμενη στη φιλολογική και αστική καλαισθησία και τον ακαδημαισμό. Σε μια συνεπή ζωή και γραφή. Αλλά αυτό είναι μια ολότελα άλλη ιστορία. 

Marina Rodia 

Ωραίο το σχόλιο, σαν διατριβή! αλλά: εμένα η Δημουλά με θυμώνει, επειδή ουσιαστικά (προσπαθεί να) δικαιολογεί με φιοριτούρες την ηττοπάθειά της, την παράδοσή της στη βία και την ταπείνωση από το "πρώτο" φύλο. Με τον τρόπο αυτόν, σέρνει μαζί της και άλλους, δυστυχώς. Μπορεί να ήταν μαζόχα εκ γενετής, ή να... ασπάστηκε(!) το μαζοχισμό, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί κανένα θαυμασμό για ένα "έργο" που εκφράζει ποταπά "συναισθήματα", εκτός αν θέλει κάποιος να "συμπάσχει" αενάως με ένα θύμα κατά βούληση, ένα θύμα εξιδανικευμένο. κλπ κλπ 🙂 

Στ. Χατζ. 

Ναι συμφωνώ σε αυτά που γράφεις και μόνο γιατί βάζεις τον αναγνώστη να ξανασκεφτεί πάνω σε κάτι δεδομένο. Μη σου πω ότι κλίνω προς τη δική σου μεριά και μόνο για την αιχμηρή πρωτοτυπία της. Ονειρεύομαι να γράφαμε μια κριτική σε δύο μέρη στο πρώτο να βρίζαμε τη Δημουλά και στο δεύτερο να την εκθειάζαμε. Θα τους τρελάνουμε όλους. Θα έμενε μνημειώδης χαχα!