υπάρχει ακόμα το μικρό ξενοδοχείο στη Θεσσαλονίκη, όπου έμεινα όταν έδινα εισαγωγικές εξετάσεις. Ανήκε (τότε, για σήμερα δεν γνωρίζω) σε μια οικογένεια μικτή, η μάνα ήταν σλαβομακεδόνισσα. Πολύ όμορφη, παρά τα κάποια χρονάκια της. Επιδερμίδα φίλντισι, που λένε, και μάτια με απαλό βλέμμα καταγάλανο. Δυστυχώς, δεν μπορώ να αποκαλύψω πράγματα που είχαν πέσει τότε στην αντίληψή μου, το μόνο που μπορώ να γράψω είναι η ένθερμη προσήλωση στην ελληνικότητα των κατοίκων πέραν των συνόρων, πόσο αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση της Μακεδονίας αντάμα με Κρητικούς και άλλους Ελληνες αγωνιστές, καθώς και το απέραντο παράπονο της παραγκώνισής τους επειδή δεν μιλάγαν ελληνικά. Η υπέροχη μάνα δεν ήξερε γρυ και, όταν χήρεψε, η διεύθυνση του ξενοδοχείου περιήλθε αναγκαστικά στα χέρια μιας άξιας κόρης, στα μάτια της οποίας για πρώτη φορά στη ζωή μου είχα αντικρύσει κάτι σαν φλόγες και θυμωμένες αστραπές.
____________
ΣΗΜ.1. σλαβομακεδόνες λεγόντουσαν παλιά μάλλον επειδή δεν μιλούσαν ελληνικά, πράγμα που άργησε να γίνει ακόμα και σε πόλεις και χωριά κοντά στην παραμεθόριο. Οταν βρέθηκα π.χ. στην παραμεθόριο Καστοριάς, δύσκολα μπορούσα να συνεννοηθώ. Ο χαρακτηρισμός "σλαβομακεδόνες" θεωρείται προσβλητικός, σαν να λέμε εμείς όσους φτάσανε απο Μικρασία "τουρκόσπορους".
ΣΗΜ.2. ΣΗΜ. γράφτηκε στις 22/01/2018
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου