873. το άλογο

μια φορά ήταν ένας που είχε μια γυναίκα κι ένα άλογο. Το άλογο ήτανε λίγο άγριο και είπε στη γυναίκα του να μη μπαινει στο στάβλο, αλλά εκείνη ήτανε πολύ περίεργη, μπήκε, το άλογο της έδωσε μια γερή κλωτσιά, τέζα η γυναίκα.

Περάσανε δυο χρόνια, παντρεύτηκε άλλη γυναίκα, της είπε τα ίδια, εκείνη παράκουσε, μπήκε στο στάβλο και πάρ' την κάτω κι αυτήν.

Μετά από κανα χρόνο ξαναπαντρεύτηκε μια γυναίκα που την αγάπησε πολύ και την εξόρκισε να μη μπει στο στάβλο και τη στείλει κι αυτήν στον αγύριστο το άλογο, εκείνη έδωσε τον καλύτερό της όρκο, αλλά την έτρωγε η περιέργεια και μπήκε στο στάβλο με το γνωστό αποτέλεσμα! 

Κηδεία, όλοι κλαίγανε, φίλοι και γειτόνοι περνάγανε μετά την τελετή να τον συλλυπηθούν. Οταν περνάγαν οι γυναίκες εκείνος έγνεφε με το κεφάλι σαν να έλεγε "ναι", όταν περνάγαν οι άντρες έγνεφε με το κεφάλι σαν νά' λεγε "όχι". Ο παπάς που παρακολουθούσε τη σκηνή, αφού περάσαν όλοι και συλλυπήθηκαν, ρωτάει:

-Γιατί τέκνον μου στις γυναίκες έγνεφες "ναι" και στους άντρες "όχι";

-Αχ, παπά μου, οι γυναίκες μου δίνανε τα συλλυπητήρια και τις ευχαριστούσα. Οι άντρες με ρωτάγανε "το πουλάς το άλογο"; κι έλεγα όχι!
_______________________
ΣΗΜ. αυτό το ανέκδοτο το διηγόταν ο υδραυλικός μου ο Νικολάκης (καλή του ώρα) ανεβασμένος ψηλά στη σκάλα όταν επισκεύαζε το καζανάκι του γραφείου μάρκας ΝΙΑΓΑΡΑ και πεθαίναμε στα γέλια αγωνιώντας μη γκρεμοτσακιστεί από κει πάνω, επειδή τρανταζότανε από τα γέλια κι αυτός!