838. η βιβλιοθήκη

Βλέπω όνειρα κάθε νύχτα και, ως συνήθως, τα θυμάμαι. Λίγα είναι όμως εκείνα που εντυπώνονται για μέρες στο μυαλό, όπως π.χ. ένα που είδα πριν λίγες μέρες, ότι βρισκόμουν σε μια (εθνική ή κατι τέτοιο) βιβλιοθήκη που, για να τα βγάλει πέρα οικονομικά, είχε για πούλημα διάφορα ψιλολόγια (φανταχτερά και κακόγουστα ως επι το πλείστον) στο ισόγειο του κτιρίου. Για να βρεις τα βιβλία έπρεπε να ανέβεις μια σκάλα μονοκόμματη, χωρίς πλατύσκαλο, κολλημένη στον τοίχο. Η σκάλα αυτή, στη δεξιά της πλευρά ακουμπούσε στον τοίχο, ήταν στενή (ίσα ίσα για έναν άνθρωπο) και δεν είχε κουπαστή. Εφτανε σε ένα πλατύσκαλο όπου υπήρχε μια διπλή μεγάλη πόρτα για την κυρίως βιβλιοθήκη. Η πόρτα άνοιγε προς τα έξω και, αν άνοιγε, κάλυπτε ολόκληρο το εύρος του πλατυσκάλου, οπότε ο αναζητητής βρισκόταν σε μεγάλο δίλημμα, επειδή αν τυχόν άνοιγε η πόρτα από κάποιον που θα έβγαινε από την βιβλιοθήκη, μπορούσε να βρεθεί στο κενό! αν πάλι αποφάσιζε να κατέβει, η σκάλα προκαλούσε ίλιγγο με τόσο μεγάλο μήκος που είχε και που ήταν και απροστάτευτη. Επρεπε λοιπόν να βρει κάποιον τρόπο να προλάβει να φτάσει στην πόρτα και να την ανοίξει με τρόπο ώστε να μη φάει τα μούτρα του και να μπει στο χώρο της βιβλιοθήκης. Ευτυχώς, βρήκα τον τρόπο, ήμουν τυχερή (συμβαίνει αυτό στα όνειρα!) και βρέθηκα μέσα στο χώρο με τα βιβλία, που, αντίθετα με το εφιαλτικό περιβάλλον πρόσβασης, ήταν ένας χώρος μεγαλοπρεπής, ψηλοτάβανος και φωτεινός. Μάλλον δεν υπήρχαν πολλοί εκειμέσα, γιατί οι πολλοί βρισκόντουσαν στο ισόγειο και ψωνιζαν μπιχλιμπίδια, άσε που η σκάλα δεν βρισκόταν σε περίοπτο σημείο ώστε να τη δουν και ίσως να νομίζανε πως "βιβλιοθήκη" σημαίνει αυτό το παζάρι των ψιλολογιών που υπήρχε στην υποδοχή!