ένας φίλος μου είχε ένα θείο λαίμαργο, τόσο λαίμαργο που, όταν έβρισκε
φαΐ που τού άρεσε, έτρωγε και μετά πήγαινε και ξέρναγε για να κάνει χώρο
στο στομάχι για να ξαναφάει. Αυτός ο θείος του φίλου μου έρχεται στο
νου όταν μιλάνε οι (δισ, αλλά και οι απλοί) εκατομμυριούχοι περί ευθύνης
των φτωχών. Πόση αναλγησία, πόση απανθρωπιά κρύβεται πίσω από το άϋλο
χρήμα; και για πόσο θα κρύβεται ακόμα; προβλέπω να πέσουν σύντομα οι
τούλινες κουρτίνες. ΑΜΗΝ.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αναρτήσεις
This is a FunEL
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου