329. Ο Ηλιος βασιλεύει στη Μηχανιώνα

Εκεί ακριβώς μου είπες «το ηλιοβασίλεμά μου καθρεφτίζεται στα μάτια σου» και'γώ απάντησα «δε θέλω να καθρεφτίζεις τα ηλιοβασιλέματά σου στα μάτια μου» και η κουβέντα κόπηκε απότομα. Είχα βαρεθεί να είμαι το ανοιξιάτικο τοπίο σου, το φεγγάρι που κάνει βόλτες, η πεταλουδίτσα στη λάμπα και άλλα ξενερέ. Φύγαμε με διαφορετικά λεωφορεία για την Πόλη του Κωστή και του Μανόλη και του Μήτσου και του Αργύρη και του Στέφανου και του Αλέκου και του Γιάννη και της Αρτεμης και της Μυρτώς και της Κικής και της Λέλας και του Πάνου και του Γιώργου και του Κωστάκη και της Αννας και του Αχιλλέα και της άλλης Αρτεμης και της Λέτας και της άλλης Αρτεμης και του Μίμη του μικρού και της Νίνας και του Ηρακλή και του Νίνου και της Ζωΐτσας και του Βασίλη και της Τασούλας και της Ιφιγένειας και της άλλης Ζωής και του Νίκου και του άλλου Γιώργου και του Πλούταρχου και της Δάφνης και της Στέφης και της Βάσως και του Περικλή και του Αρη και της Μάρως και της Γιωργίας και της Ανάστας και της Ευρώπης και της Παρθένας και του Αγαπητού και της Βικτωρίας και της Ροζαλίας και του άλλου Βασίλη και του άλλου Νίκου και του Τάσου και και και... Ολο και κάποιο όνομα θα ξεχνώ...
...και ο ήλιος σου δεν ξαναβασίλεψε στα μάτια μου -ευτυχώς για κείνον!

-->> σπονδή στο ποστ του Πετεφρή Ωδή στο ηλιοβασίλεμα