328. Τα παιδιά των σεντουκιών

κρύβω σ' ένα σεντούκι ένα παιδί
ένα ευαίσθητο, εύθραυστο παιδί
πότε χαρούμενο και πότε λυπημένο
πότε και πού γεννήθηκε κανείς δεν ξέρει
κι από τη μάνα που το γέννησε το κρύβω

κρύβω μέσ' στο σεντούκι ένα παιδί
μέσ' στο γερό σεντούκι κλειδωμένο
η κλειδαριά από μέσα
κλειδώνει ξεκλειδώνει μοναχό του

κάποτε βγαίνει έξω ν' ανασάνει
να παίξει με παιδιά και με μεγάλους
-που κρύβουν τα παιδιά τους στα σεντούκια-
κάποιες φορές πετιέται
να σκανταλίσει θέλει, να ξαφνιάσει

κάποιοι μεγάλοι το χαλάσαν το παιδί
-που ήταν μέσα τους χτισμένο-
φοβούνται τα παιδιά των σεντουκιών
και τα τσαλαπατούν όπου τα βρίσκουν
ξεχάσαν τι θα πει παιχνίδι
μπορεί και να μη τό 'μαθαν ποτέ τους
να είχαν αίμα πεθαμένο από πάντα
-αυτό το αίμα κύλαγε στις φλέβες-
γι αυτό ίσως να πεθαίνουν
συνέχεια να πεθαίνουν
από γεννησιμιού τους νά 'ναι πεθαμένοι
και να φοβούνται μη τυχόν πεθάνουν

τι θα γινόταν άραγε ο κόσμος
χωρίς παιδιά μέσ' τα σεντούκια;
είν' ευτυχία να υπάρχουν
να βγαίνουν πότε πότε να δροσίζουν τον αέρα
να βγαίνουν πότε πότε και να κλαίνε
να βγαίνουν πότε πότε να γελάνε
να βγαίνουν πότε πότε να ουρλιάζουν
μήπως ξυπνήσουν οι νεκροί κι οι κοιμισμένοι

χωρίς παιδιά μέσ' τα σεντούκια
τι θα γινόταν άραγε ο κόσμος;