314. ...

Καταραμένε άνθρωπε,
αν καταλάβεις πόσο είναι τυχαίο
ότι γεννήθηκες σ' αυτό τον τόπο κι όχι σε άλλον,
ότι αυτή και όχι άλλη μήτρα σ' έφερε στον κόσμο,

Καταραμένε άνθρωπε,
αν ποτέ σκεφτείς,
αν ποτέ νοιώσεις,
ότι αυτό που ανασαίνει με τα πνευμόνια σου
δεν είναι τίποτε άλλο από μια μηδαμινότητα,

Καταραμένε άνθρωπε,
αν διαγνώσεις το μίσος μέσα σε αυτό που λες αγάπη,
αν καταφέρεις να μισήσεις τη μάνα σου,
τον τόπο σου, τα έργα σου,

Καταραμένε άνθρωπε,
τότε θα έχεις ελπίδα να καθαρίσεις το νου σου,
τότε θα έχεις ελπίδα να αγαπηθείς από σένα,
τότε θα έχεις ελπίδα να σωθείς.

________________
Η φωτο από την παράσταση "Βόιτσεκ" του Θεάτρου Τέχνης, 1971