312. παράθυρο σε λιμάνι

θέλω παράθυρο να βλέπει σε λιμάνι
ηλιοβασίλεμα τη θάλασσα να ανάβει
ένα παλιό σκαρί -αργόσυρτο καράβι-
κι ο επιβάτης του συνέχεια να το χάνει

να μένει ξέμπαρκος και γύρω τα μπαγκάζια
χαμένος κι άφραγκος να αράζει σε παγκάκι
νερό, κουλούρι, λιγοστό τυράκι,
ίσα να τρώει για να μη σώνονται τα γκάζια

από το παράθυρο να στέλνω περιστέρι
με φόρτωμα δυο ρώγες τραγανό σταφύλι
-δρόσισμα ολόγλυκο σε στεγνωμένα χείλη-
κι ένα διμούτσουνο για την καρδιά μαχαίρι

Τι θες να ζεις εσύ που μένεις στο λιμάνι;
Τι θες να δείξεις; Μήπως δεν σε νοιάζει;
Ρίξτο από το μούτρο σου, πέταξε το μαράζι!
Ο ουρανός είναι κι αυτός ένα ταβάνι!

τέτοια να λέω κι άλλα λόγια -κάπως έτσι-
να δίνω ελπίδα και φωτιά όπου δεν έχει
λόγια ομπρέλες, δυστυχία όταν βρέχει,
Πάσχα να γίνεται, με αρνί και κοκορέτσι.