Κάθε πρωί με ξυπνούν κελαηδίσματα πουλιών. Ενα σωρό σπίνοι, κοτσύφια και δεκοχτούρες λαλούν για να ξυπνήσω γλυκά γλυκά. Σκέφτομαι -πολύ έντονα- τη μέρα που τα πουλιά θα κελαηδούν αδίκως σε ένα μάτσο κόκκαλα τυλιγμένα με κρέας ξεκινημένο προς τη σαπίλα. Θα κελαηδούν, θα κελαηδούν, και δεν θα βρίσκομαι εκεί για να ξυπνήσω. Αντί για μένα, ένα πράγμα ακίνητο θα πλέει στο σεντόνι. Το μόνο ευτύχημα είναι ότι τα πουλιά θα εξακολουθήσουν να κελαηδούν σαν να μη συνέβη τίποτα. Μπορεί όμως και να κελαηδούν επειδή ακριβώς γνωρίζουν να αντιπαρέρχονται όλα όσα συμβαίνουν. Αλίμονο στη μέρα που ξεκινά χωρίς κελαηδίσματα.
http://rodiat7.blogspot.com/2008/06/panic-room.html
Αναρτήσεις
This is a FunEL
6 σχόλια:
Πολύ νωρίτερα, εσύ θα γράφεις για πουλιά που θά' χουν πια πεθάνει κι οι νεοσσοί τους τώρα θα κελαιδούν για χάρη σου.
(Κι εμένα τα ίδια, αλλα επίσης και...κακαρίσματα -εχει κότες ο γείτονας. Οπότε η σκέψη μου οδηγείται σε φιλοσοφίες του τύπου βρωμόκοτες, πρώτα θα σας σουβλίσω και μετά θα πεθάνω ρε! ναι ξερω δεν ειναι λυρικό, αλλα αμα μπλεξεις με κελαιδίσματα δεν κανεις πείσμα)
:)
:Ρ
Τυχεράκια! Βούτηξες κανένα φρέσκο αυγουλάκι ή ακόμα το σκέφτεσαι; :))
Μπα, μια κοτούλα μόνο...
:ΡΡΡ
Η τύχη δεν είναι η γειτνίαση με τις κότες, αλλα οτι αυτα συμβαίνουν στην ...Αθήνα. (Σχεδόν)
:)
Στην εκπομπή "Ράδιο Αρβύλα" άκουσα ένα ανέκδοτο από την Πτολεμαΐδα: Η γυναίκα ξυπνάει τον άντρα της για να πάει στη δουλειά. Κοιτάζει αυτός και βλέπει μαυρίλα. "Νωρίς είναι. Δεν ξημέρωσε ακόμα", λέει. "Όχι, δεν είναι νωρίς", επιμένει εκείνη, "δεν ακούς τα πουλιά που βήχουν;"
Κλαυσίγελως, ε;
Καλόόόό ! Με εμπνέει :)
αν και ανατριχιαστικό...
Σήμερα άκουσα ένα διαφορετικό κελάηδισμα, ένα τερέτισμα. Δεν τόλμησα να ανοίξω το παράθυρο να δω τι πτηνό ήταν, μη το διώξω. Ισως να ήταν χελιδόνια, μου είπε ένας φίλος.
Αλίμονο!!!!
Αααα...και που είσαι;;;;
Στο ύψος σου;; ,ε!
Αλλάζουν οι καιροί
και να
μικραίνουν οι παλιοί θεοί
(για το προηγούμενο post σου μιλώ)
Καλημέρα rodia
Δημοσίευση σχολίου